Ieder jaar wordt in Leiden het festival Days of Art and Science georganiseerd, dé week waarin kunst en wetenschap samenkomen. Dit jaar kreeg het evenement een nieuw aspect: een filmfestival in het Kijkhuis gericht op essayfilms. Daarmee werd geschiedenis geschreven, want nog niet eerder had een filmfestival in Nederland zich exclusief aan dit genre gewijd.

Het is een bundeling van een documentaires, kunst en fictie. Essayfilms draaien om de persoonlijke visie van de maker, in plaats van objectieve documentatie. Zij drukken hún werkelijkheid uit met beelden, teksten, geluiden en stiltes. Zo is de maker van de film vaak zelf aanwezig in de film, bijvoorbeeld met hun eigen stem. Dit genre roept vragen op en het geeft geen antwoorden vergeleken met andere filmgenres.

Rosalien van der Poel, een van de organisatoren van LEFF (Leiden Essay Film Festival) vertelde mij dat het een onverwachts groot succes is. “Wij hebben een onderwijsprogramma waarin essay films behandeld wordt, waarvan de docenten vonden dat daar meer aandacht aan besteed mag worden. En blijkbaar is het wel populair! We krijgen zelfs al vragen van makers of zij volgend jaar op het programma mogen staan.”

De onderwerpen van de meer dan 40 vertoonde essayfilms zijn vaak maatschappelijke thema’s, politiek gemixt met persoonlijke situaties. Wat zorgt voor films die zowel prikkelend als herkenbaar waren voor het publiek. Zo ook in het blok; new perspectives waar er vijf films werden afgespeeld, gevolgd door een nagesprek met twee van de vijf makers; Michela Meliddo en Susanna Tomassini. Hierdoor was er ruimte voor het publiek om er dieper op in te gaan.

Het eerste jaar LEFF had een grote opkomst wat voor Rosalie alleen maar reden is om het volgend jaar wéér te organiseren. “Het was leerzaam om door zo’n filmfestival een nieuwe genre te ontdekken. Ik zat soms met een mond vol tanden te kijken, omdat ik nog verward was met wat ik nu eigenlijk zag” – zegt toeschouwer Danee.