Levens getekend in Vilt: Een monument voor Gaza
Binnen, in de foyer van theater het Spui, staat het Nomadische Monument voor Gaza. Bezoekers stappen een verstilde ruimte binnen: zachte vilten pilaren van drie meter hoog, opgesteld in de contouren van de Gazastrook. Op de vloer ligt een vloerkleed dat Den Haag en omgeving afbeeldt, op schaal met Gaza. Het contrast kan bijna niet groter zijn. Buiten ligt de stad waar het Internationaal Gerechtshof en het Strafhof huizen, symbool van internationale rechtspraak. Binnen echoot een andere werkelijkheid, in Gaza worden diezelfde rechten dagelijks genegeerd.
Ritueel van herinnering
Bij binnenkomst wordt het stil. Even later volgt een ritueel. Met een brandijzer worden er nieuwe strepen in het vilt gebrand. Elke lijn staat voor een leven dat verloren ging. Sommige pilaren zijn bedekt met turven: vier verticale lijnen met een schuine streep erdoorheen, andere vertonen juist een wirwar van krassen. Die willekeurige patronen symboliseren de onzekerheid; het is onmogelijk met honderd procent zekerheid te zeggen hoeveel mensen nog onder het puin liggen, ongeteld en ongezien. Nadat de nieuwe slachtoffers zijn toegevoegd aan het monument, volgt een tweede confrontatie: de verhalen. Verhalen over een moeder die op een beestachtige manier haar kinderen is verloren. Er klinkt ook het verhaal van kinderen die oorlogje speelden met stokken, maar die door soldaten werden gezien als een bedreiging. Ze zijn neergeschoten.
Symboliek en impact
Het Nomadische Monument voor Gaza is meer dan een kunstwerk; het is een oproep om stil te staan bij de verhalen van de slachtoffers. Ingrid, initiatiefneemster van het project, zet zich via haar Hope Foundation in om deze verhalen zichtbaar te maken en kunst te gebruiken als verbindende kracht tussen mensen. Het monument reist door Nederland, maar wie het eenmaal heeft bezocht, draagt de stilte, de turven en de menselijke verhalen van Gaza nog lang met zich mee, ver buiten de foyer van Theater aan het Spui.
