Na ‘Ons Moeder’ en ‘Ons vader’ keert Paleis voor Volksvlijt nog een keer terug met de laatste voorstelling in lijn van de familiereeks. De voorstelling had als doel de clichés rond opa’s en oma’s te doorprikken. Maar zijn ze daar in geslaagd?
‘’Ik denk dat we daar wel in zijn geslaagd ja’’, vertelt Saskia de Haas, artistiek leider van het gezelschap. ‘’We krijgen van diverse groepen mensen erg positieve reacties te horen’’. De zaal, die zowel bestond uit ouderen als kinderen niet ouder dan een jaar of tien, was ook erg positief. Na afloop van de voorstelling was er een lange staande ovatie en in de zaal zijn meerdere kinderen en ouderen te horen die zeiden dat ze het erg leuk vonden.
Het verhaal van de voorstelling lijkt simpel. Opa en oma moeten van hun dochter, vanwege hun leeftijd, verhuizen naar een levensloopbestendige woning. Hier hebben opa en oma dus helemaal geen zin in. Dus ze besluiten op korte termijn een vakantie te boeken. Alles lijkt vlot te verlopen tot, de kleindochter binnenkomt.
De voorstelling is wel heel even schakelen. Schakelen namelijk tussen de huiskamer van opa en oma en de echte wereld, waarin er ook tegen het publiek gepraat word. Deze verandering word aangeduid met een lamp op tafel. Gaat het licht aan, dan ben je in de huiskamer. Gaat deze uit, dan zijn het de acteurs achter de personages die tegen je praten.
Een heel mooie touch was de grote kast met laadjes die bij het decor hoort. Met ieder laadje die opengaat is een kind op opa/oma te horen die vertelt over hoeveel hun opa of oma, of in een geval hun kleinkind, voor hen betekent. Mensen in de zaal werden hier zichtbaar emotioneel van. Ook het kleinkind van de actrice die oma speelt is te horen.
Uiteindelijk lijkt de voorstelling zijn taak te hebben voldaan. Tijdens de voorstelling merkte je dat mensen terug gingen denken aan een tijd waar hun opa’s en oma’s er nog waren en sommige clichés die ze met zich meebrachten bleken doorbroken na de voorstelling.
