Nederland streeft al jaren naar een inclusievere samenleving. Ervaart iedereen die inclusie daadwerkelijk zo? Uit onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens blijkt dat één op de vier mensen met een beperking zegt het gevoel te hebben regelmatig niet als gelijke te worden behandeld in de samenleving. Het College heeft voor dit onderzoek ruim 1800 mensen met een beperking gesproken.
Sinds 2016 geldt in Nederland het VN-verdrag handicap. Het doel van dit verdrag is het helpen, beschermen en waarborgen van de mensenrechten van mensen met een mentale of fysieke beperking. In het verdrag staat wat de overheid van plan is en wat zij moeten doen om dit te stimuleren en realiseren.
Deze problematiek voor mensen met een beperking komt niet alleen voort uit toegankelijkheid of andere oplosbare situaties. Het zit hem voor vooral in de kleine dingen. Het onbegrip, buitensluiten en discrimineren blijft, wat erin resulteert dat veel mensen met een beperking kampen met een minderwaardigheidsgevoel in de samenleving.
De kansen voor mensen met een beperking zijn namelijk nog vaak ondermaats. Dit gaat over hun kansen in het onderwijs, arbeidsmarkt of over het kunnen deelnemen aan vrije sociale activiteiten.
Stichting Koraal
Bij Stichting Koraal pakken ze het veelvoorkomende probleem aan. Clienten van deze zorg- en onderwijsorganisatie die een beperking hebben kunnen binnen deze stichting aan de slag op begeleide werkplekken. Een voorbeeld hiervan zoals bijvoorbeeld een dagbesteding.
“Onder welke naam wil je dat ik je citeer?” Vraag in aan de cliënt. “Shark boy” is het antwoord.
Shark Boy (pseudoniem) is een cliënt die woont én werkzaam is binnen Koraalgroep in Kerkrade. Shark Boy is 23 jaar maar heeft een verstandelijke beperking waardoor hij mentaal geschat wordt op het denkvermogen van een 4 tot 6-jarige. “Ik word vaak niet serieus genomen door mensen en dat maakt mij dan alleen maar bozer.” vertelt Shark Boy.
Tijdens een interview op locatie in Kerkrade wordt er veel informatie gegeven over zijn huidige woonsituatie, zijn verleden met sociale ontmoetingsplaatsen en hoe hij zijn schooltraject heeft doorlopen. Uit het gesprek komt naar voren dat Shark Boy zich vaak onbegrepen heeft gevoeld en dat dit nog steeds regelmatig het geval is. Hij heeft tijdens zijn schooltijd te maken heeft gehad met zowel discriminatie als racisme, vaak verwijzend naar mijn verstandelijke beperking. “Nu werk ik in de keuken, ik mag koken onder leiding van begeleiders en heb soms inspraak over wat er moet gebeuren”.
Het aanbieden van werkplekken voor clienten binnen zorginstellingen kan een belangrijke bijdrage bieden voor de client en hun gevoel van saamhorigheid. Ze blijven bezig, leren omgaan met verantwoordelijkheid en komen vooral zo in contact met anderen waardoor zij nieuwe mensen leren kennen. Dit versterkt hun eigenwaarde en heeft invloed op het verbeteren van hun zelfbeeld.
