Een vrouw komt op 13 juni 2026 om het leven tijdens een bungeesprong in Brazilië. Onder nieuwsberichten over haar dood verschijnt een opvallende beschuldiging: dit zou geen ongeluk zijn geweest, maar een ‘snuff film’. Die claim blijkt moeilijk hard te maken. De zoektocht naar antwoorden leidt echter naar iets anders: een online wereld waar video’s van echte sterfgevallen verrassend makkelijk te vinden zijn.

Het begint met een simpele zoekopdracht: “Bungeesprong Brazilië snuff?” Een paar klikken later ben ik verder dan ik van plan was. Niet op één schokkende video, maar op een internet dat ik niet eerder zo heb gezien: fora, obscure websites, threads waar niemand je lijkt tegen te houden. Wat me vooral bijblijft is niet eens wat er precies te zien is, maar hoe makkelijk ik er kwam. Geen duidelijke grens, geen waarschuwing die echt werkt. Alleen een eindeloze keten van links en verwijzingen.

Op een gegeven moment vraag ik me niet meer af wat ik hier doe, maar vooral: hoe kan dit zo toegankelijk zijn?

De beschuldiging onder een nieuwsbericht blijkt uiteindelijk minder interessant dan de wereld waar die naar verwijst. Want hoe kan het dat beelden van echte sterfgevallen zo eenvoudig online te vinden zijn? Wat zijn gore-video’s precies, hoe kunnen zulke websites bestaan en waarom kijken mensen ernaar?

Gore video’s?

Gore-video’s zijn beelden van echt geweld, ernstig letsel of de dood. Het gaat niet om fictie zoals in horrorfilms, maar om echte gebeurtenissen die zijn gefilmd door omstanders, beveiligingscamera’s, daders of soms zelfs slachtoffers zelf.

Onderzoek van Human Digital, uitgevoerd door Dr. Ali Fisher en Arthur Bradley, laat zien dat tientallen gore-websites actief zijn waarop dergelijke beelden worden verzameld en verspreid. De onderzoekers beschrijven hoe gebruikers er gratis toegang hebben tot video’s van verkeersongevallen, executies, oorlogshandelingen en terroristisch geweld. Veel websites bieden daarnaast functies om video’s te downloaden of direct door te sturen naar sociale media. Volgens het onderzoek zijn deze platforms de afgelopen jaren gegroeid. De websites bevatten vaak geen leeftijdsverificatie of andere veiligheidsmaatregelen voor kinderen. Beelden die daar verschijnen, duiken vervolgens regelmatig op op sociale media en in online gemeenschappen.

Hoewel gore-content regelmatig wordt gedeeld binnen extremistische kringen, vonden de onderzoekers geen aanwijzingen dat de websites zelf vanuit een politieke of religieuze ideologie opereren. De beheerders presenteren de sites vooral als verzamelplaatsen voor schokkende beelden, gericht op bezoekers die geweld en dood willen bekijken en op advertentie-inkomsten.

Maar zijn dat dan snuff films?

De term ‘snuff film’ werd begin jaren zeventig populair na geruchten dat de moord door de Manson Family op film zou zijn vastgelegd. Bewijs voor zo’n opname werd nooit gevonden.

Door de jaren heen kreeg de term verschillende betekenissen. Sommige woordenboeken omschrijven een snuff film als een pornografische productie waarin iemand daadwerkelijk wordt vermoord. Andere definities spreken simpelweg van een echte moord die speciaal wordt gefilmd.

Het internet heeft die begrippen verder door elkaar gehaald. Beelden van moorden, zelfdodingen, executies en dodelijke ongelukken worden online regelmatig als ‘snuff’ omschreven, ook wanneer er geen aanwijzingen zijn dat het overlijden voor de camera werd georganiseerd. Dat lijkt ook te gelden voor de video van het bungeeongeluk in Brazilië. De partner van de vrouw had de video al geüpload voordat het bekend was dat het duidelijk was dat ze was overleden. Het feit dat een overlijden is gefilmd, maakt het nog geen snuff film.

Sterker nog: onder onderzoekers en criminologen bestaat weinig bewijs voor het bestaan van een commerciële industrie waarin mensen specifiek worden vermoord om die beelden vervolgens als entertainment te verkopen. Wat tegenwoordig vaak als ‘snuff’ wordt bestempeld, zijn in werkelijkheid video’s van echte misdrijven, ongelukken of oorlogssituaties die later online worden verspreid.

Hoe kan dit legaal zijn?

Veel mensen gaan ervan uit dat websites vol dodelijke ongelukken en executies verboden zijn. Toch bevinden veel gore-sites zich in een juridisch grijs gebied. Gewelddadige beelden zijn namelijk niet automatisch illegaal. In veel gevallen gaat het om bestaande opnames van ongelukken, oorlogen of misdrijven. Hoewel het materiaal schokkend is, overtreden de beelden niet altijd direct de wetgeving van het land waarin de website wordt gehost. Ook in Nederland is het bekijken en delen van deze content niet strafbaar.

Daardoor ontstaat een situatie waarin video’s van echte sterfgevallen jarenlang online kunnen blijven staan. Handhaving is ingewikkeld omdat websites vaak vanuit verschillende landen opereren en content voortdurend opnieuw wordt geüpload. Dat betekent niet dat er geen risico’s zijn. Human Digital waarschuwt dat dezelfde infrastructuur ook wordt gebruikt voor het verspreiden van terroristische propaganda en andere schadelijke content. Juist omdat de platforms weinig moderatie kennen, kunnen dergelijke video’s zich relatief eenvoudig verspreiden.

Waarom kijken mensen hiernaar?

Mensen zijn van nature gefascineerd door gevaar, rampen en de dood. Gore-websites spelen daar rechtstreeks op in. Ze bieden toegang tot beelden die normaal verborgen blijven achter politielinten, ziekenhuisdeuren of nieuwsredacties.

Psycholoog Barbara Krahé onderzocht de effecten van langdurige blootstelling aan gewelddadige media. Haar onderzoek laat zien dat mensen die regelmatig gewelddadige beelden bekijken, minder sterke emotionele en lichamelijke reacties vertonen wanneer ze opnieuw met geweld worden geconfronteerd. Wat eerst schokkend voelt, kan na verloop van tijd normaler worden.

Het Haagse Centrum voor Strategische Studies ziet een vergelijkbaar mechanisme terug in sommige online extremistische gemeenschappen. In het rapport Van meme tot moord (2025) beschrijven onderzoekers hoe gewelddadige beelden soms bewust worden ingezet om gebruikers ongevoeliger te maken voor geweld. In bepaalde extremistische subculturen wordt die desensitisering zelfs gezien als voorbereiding op verdergaande radicalisering.

Dat betekent niet dat iedereen die naar gore-content kijkt radicaliseert. Wel laat het zien dat dergelijke video’s meer zijn dan alleen een vorm van online sensatie.

Meer dan een complottheorie

De beschuldiging onder het bericht over de overleden vrouw in Brazilië blijkt waarschijnlijk ongegrond. Er is geen aanwijzing dat het om een snuff film ging. Maar tijdens het controleren van die claim doemt een andere werkelijkheid op.

Een werkelijkheid waarin video’s van echte sterfgevallen binnen enkele minuten bereikbaar zijn. Waar websites zonder veel beperkingen duizenden beelden van geweld hosten. En waar de grens tussen nieuwsgierigheid, sensatie en desensitisering soms moeilijk te trekken is.