De documentaire ‘niet uit het niets’ was op 27 november te bewonderen in het stadhuis Tilburg. Een documentaire over femicide gemaakt door journalisten Marleen Kuijsters en Floor Foole. Waarin nabestaanden vertellen over de personen die zij zijn verloren door femicide. Volgens de makers van de documentaire is het heel belangrijk dat deze verhalen vertelt worden.
Op de vraag ‘wat hopen jullie te bereiken met de documentaire’ zegt Marleen: “dat er meer aandacht voor komt, want daar begint het bij”. Floor voegt daaraan toe “Ik hoop dat mensen met elkaar in gesprek gaan. Er zijn toch best wat mensen die zelf wat hebben meegemaakt of iets gezien hebben, maar we hebben toch vaak de gedachte: ‘ik wil niet lastigvallen’ of ‘misschien heb ik het wel mis’.” Het laten zien van deze documentaire levert ook bijzonder gesprekken op. “Elke keer als we de documentaire vertonen is er elke keer wel iemand die zegt ‘wij hebben ook een buurvrouw waar we ons zorgen over maken of ik heb zelf ook in een lastige relatie gezeten’” vertelt Floor.
Heel de zaal zit vol en vlak voordat de documentaire begint hoor je mensen met elkaar praten over het onderwerp. ‘’Mijn man heeft zelf geïnitieerd om naar deze documentaire te gaan.’’ ‘’Ik hoop nieuwe inzichten te kunnen opdoen tijdens het kijken van de documentaire”. “Het is altijd een actueel thema helaas”. Het kijken van de documentaire loopt wat vertraging op, de deuren zijn automatisch dichtgegaan en niemand weet hoe ze opengaan. ‘’We zitten opgesloten’’ roept iemand uit de zaal daarop reageert iemand anders ‘’dat is wel toepasselijk bij dit onderwerp’’.
De documentaire begint meteen confronterend met een spraakbericht van een van de slachtoffers, waarin ze vertelt over het geweld vlak voordat ze wordt vermoord door haar man. Tijdens de documentaire zijn twee nabestaanden te zien die vertellen over hou zij hun dierbaren zijn verloren aan femicide. Wanneer zij vertellen over de moord op hun vriendin en zusje hoor je mensen in de zaal vol ongeloof reageren. Ze bewegen hun hoofd afkeurend en je hoort een paar mensen zuchten. Er zijn veel bronnen aan het woord gelaten in de documentaire. Zo krijg je een duidelijk beeld van wat femicide inhoudt, wat het met nabestaanden heeft gedaan en hoe ernaar gekeken wordt door verschillende instanties.
Na afloop loopt de zaal leeg en spreken mensen nog rustig na over wat ze gezien en ervaren hebben. Daarnaast vertelt een bezoeker dat huisartsen, ggz en veilig thuis veel meer moeten gaan samenwerken. “Je moet niet gekaderd denken, maar juist makkelijker met elkaar praten”. Een andere bezoeker vertelt over wat haar het meest geraakt heeft tijdens het zien van de documentaire. “Ik vond de afsluiter heel erg mooi, toen het ging over dat mensen het vaak lastig vinden om een slachtoffer te confronteren, omdat ze het misschien mis hebben en dat er toen gezegd werd: ‘wat als het wel waar is’.
