TILBURG — De Bibliotheek LocHal in Tilburg organiseerde deze woensdag een voorleesuurtje dat nét even anders was dan normaal. Om kinderen te laten ontdekken en ervaren hebben ze een ‘blote voetenpad’ gemaakt. “Zo leren kinderen om een volledig beeld te maken”, zegt kinderfysiotherapeut Marcella Koelewijn.

Voorleesuurtje

Vlak voor het begin van het wekelijkse voorleesuurtje in de Tilburgse LocHal staan de kinderen al te springen van het enthousiasme. De kinderen spelen met naschoolse drukte tikkertje en iene miene mutte tussen de kleurrijke boekenrekken van de bibliotheek. Naast hen staan onopgemerkt dozen van karton en plastic, gevuld met dingen zoals gedroogde pasta, stro en rijstkorrels: het blote voetenpad.

De kinderen worden naar het voorleeshoekje geleid en ‘spoorleesconducteur’ Marja pakt haar conducteursjas. Een kind roept: “Die jas ken ik!” Marja reageert blij: “Ja, dezelfde als altijd!” Net zoals elke andere week haalt Marja een boek uit de houten voorleeslocomotief en leest ze voor. Deze keer is het kinderboek ‘Hoe groot is de wereld?’ aan de beurt.

Voelen

‘Hoe groot is de wereld?’ gaat over het vormen van een compleet beeld van de wereld, wat goed past bij de activiteit van de middag. Vlak na afloop van het boek vertelt Marja vrolijk dat er vandaag iets “bijzonders” op de kinderen wacht: “Zou je een verhaal ook kunnen voelen?”

Marcella Koelewijn, de aanwezige kinderfysiotherapeut, legt uit waarom voelen belangrijk is voor de ontwikkeling van kinderen: “Kinderen zijn erg visueel ingesteld. Vooral de slimmeriken kunnen dingen zien en van te voren besluiten of ze iets wel of niet leuk vinden. Voelen kan ze juist leren om een volledig beeld te vormen.”

Het blote voetenpad

De kinderen krijgen twee papiertjes: eentje met een lachend gezichtje en de ander met een fronsend gezichtje. De kinderen worden uitgedaagd om alles van het blote voetenpad te voelen en dan de papiertjes te leggen bij wat ze het fijnste vonden voelen of het minst fijn.

Er ontstaan gelijk duidelijke publieksfavorieten: de kinderen verzamelen zich al snel om te stampen in de bakken met scheerschuim en water. De bakken met zachte doeken en de bakken met zand krijgen ook al snel meerdere lachende gezichtjes. De bakken met zilverfolie en gedroogde pasta zijn minder populair. Er rent een kind over een mat van kunstgras: “Deze kriebelt!”

De verzorgers lopen vrolijk mee met de kinderen. Een vader vertelt: “Het is goed dat de bibliotheek deze voorleesuurtjes organiseert, vooral voor de taalontwikkeling van mijn kind.”

Na het blote voetenpad krijgen de kinderen bij afscheid wat te drinken en een koekje. Er hangen nog een paar kinderen bij het pad. “We moeten naar huis.” “Even wachten, we moeten nog iets voelen!”