Na een onderzoek van Health Behaviour in School-aged Children (HBSC) blijkt het dat in Nederland de acceptatie van LHBTI’ers onder jongeren is gedaald. Maar wat als je in een land opgroeit waar die acceptatie nooit heeft bestaan? ” Mensen accepteren het niet en willen het ook niet accepteren.”

Amjad (25) groeit op in Syrië, op zijn dertiende krijgt hij de realisatie dat hij homo is. Hij mag door zijn geaardheid niet meer naar school en krijgt medicijnen van een psycholoog om hem te genezen. Wanneer hij zeventien is besluit hij te vluchten naar Nederland. Nu zet Amjad zich in voor gelijkheid en hoopt hij een verschil te maken.

Wanneer Missac (31) als jongen door een buurman wordt geïntroduceerd aan homoseksuele porno komt hij erachter dat hij zelf ook op jongens valt. Maar in Libanon is homoseksualiteit taboe. Hij wordt als jongen veel gepest, en is zelfs een keer op straat neergeschoten. Op zijn 25ste vlucht hij naar Nederland, hier vindt hij een gemeenschap waar hij echt zichzelf kan zijn en leert hij zichzelf te accepteren.

André (67) verhuist voor de liefde naar Italië. Hij komt uit de kast rond zijn 23e maar daarvoor was hij al actief bezig om zichzelf te vinden. Zijn familie is streng katholiek en konden het moeilijk accepteren. Daar heeft hij soms nog wel last van. Nu woont André al 18 jaar in Italië en dat is voor hem nog steeds de beste beslissing die hij heeft gemaakt.
Opgroeien wanneer je niet geaccepteerd wordt
Voordat Amjad de realisatie had homo te zijn groeit hij gelukkig op. Maar na dat hij uit de kast komt bij zijn familie vertelt hij er meteen bij dat hij gelooft ziek te zijn en hulp wil zoeken. Hierdoor komt hij terecht bij een psycholoog die hem belooft dat hij kan “genezen”. Na jaren therapie en zelfs slikken van medicijnen realiseert hij zich dat hij misschien niet genezen kan worden. Hij vertelt zijn psycholoog en zijn ouders dat hij genezen is.
Nog geen jaar later vertrekt hij naar Nederland, zijn ouders denken dat hij vlucht vanwege de oorlog. Dit was een deel van de reden maar het zwaarste weegt mee dat de rechten en vrijheden van LHBTI’ers steeds verder worden ingeperkt. “Zeg maar, met pesten, met mishandelingen, met homogenezing, met therapie, met medicijnen, met alles.”
Pas na zijn komst naar Nederland begint hij stap voor stap zichzelf te accepteren. Een belangrijk moment is een gesprek met een Nederlandse vriendin, aan wie hij voor het eerst vertelt dat hij homo is. “Ik was aan het huilen en trillen. Toen zei ze tegen mij: ‘Je bent veilig, je bent oké.’ Dat was de eerste keer dat iemand mij volledig accepteerde.”
Missac groeit op in Libanon, hier is een relatie met hetzelfde geslacht nog steeds strafbaar. Je kan tot een jaar gevangenisstraf ervoor krijgen. In de praktijk worden er weinig mensen voor veroordeeld. Maar er zijn nog steeds veel oordelen waar LHBTI’ers mee om moeten gaan. Door de vele trauma’s die Missac heeft meegemaakt heeft hij veel van zijn herinneringen van zijn jeugd verdrongen. Uiteindelijk is hij wel uit de kast gekomen voor familie en vrienden. “De mensen in mijn leven waarmee ik close was wisten het wel. En mijn ouders ook, gelukkig waren ze open minded. Maar buiten de veilige community kan je het niet zomaar delen.”
André groeit op in Nederland en komt rond zijn 18e erachter dat hij homo is. De gevoelens zijn er al wel langer. André vertelt het zijn ouders pas later dan aan sommige vrienden. Dat komt vooral omdat zijn ouders strenggelovig katholiek waren. “Ze hebben mij geaccepteerd als hun zoon. Maar ze konden het moeilijk accepteren, althans mijn moeder, dat ik homoseksueel was.” Hij verhuist 18 jaar geleden naar Italië voor de liefde maar zelfs toen het uitging bleef hij daar. “Ik heb altijd voorliefde gehad voor bergen, zon, strand, zee. En dat heb ik hier allemaal.”
Geen mensenrecht
De meest traumatische gebeurtenis voor Missac vond plaats in Libanon toen hij op straat werd neergeschoten. “Ik ben zelf zonder dat ik iets deed, misschien vanwege mijn gedrag of om de manier dat ik loop, een beetje vrouwelijk niet echt als een mannelijke man. Heb ik een incident meegemaakt en ben ik neergeschoten op straat in Libanon.” Missac moet langs vijf ziekenhuizen, die hem allemaal niet willen helpen vanwege zijn geaardheid. Uiteindelijk belt zijn vader de Minister van Gezondheid om een ziekenhuis te overtuigen om hem te helpen. Ook op zijn werk krijgt hij problemen wanneer hij foto’s van zichzelf op sociale media plaatst. “Elke poging die ik deed om mezelf te zijn werd afgewezen.” Dit was voor Missac ook de laatste druppel voor het besluit om naar Nederland te gaan.
Hoe gaat het nu?
Beiden Missac en Amjad voelen zich in Nederland vrijer dan in hun geboorteland. Amjad ziet Nederland nog steeds als een veiligere plek, maar merkt ook dat de acceptatie de laatste jaren afneemt. “Het doet me verdriet om te zien dat zelfs Nederland een beetje onveilig begint te worden.” Toch blijft hij zich inzetten voor anderen. Zijn boodschap aan jonge LHBTI’ers is duidelijk: “Wij zitten allemaal in hetzelfde bootje en samen zijn wij sterker.”
Voor Missac betekende Nederland de kans om eindelijk zichzelf te zijn. “Na jaren van zelfontwikkeling en gesprekken met een psycholoog ben ik trots op wie ik ben.” Waar hij in Libanon voortdurend rekening moest houden met zijn uiterlijk en gedrag, voelt hij zich hier vrij. “Hier kan ik gewoon mezelf zijn. Mijn outfit, mijn gedrag en mijn energie. Dat vind ik heel fijn.” Aan jonge LHBTI’ers wil hij meegeven om steun te zoeken bij mensen die hen accepteren. “Ontdek jezelf, wees jezelf en dan komt het allemaal goed.”
André is blij met de keuze om te verhuizen naar Italië. Zelf heeft hij nooit problemen met zijn geaardheid in zowel Nederland als Italië. André vertelt ook dat hij niet een persoon is dat het van de daken schreeuwt. Hij vindt dat je het niet speciaal hoeft te maken. “In het dagelijks leven ben je gewoon jezelf. Ik ben gewoon André.” Ook vindt hij dat je niet iedereen een hand moet geven en zeggen dat je homoseksueel of lesbisch bent. “Als het ter sprake komt, dan komt het ter sprake.”






