‘Mik niet te hoog. Wees niet te ambitieus.’ Voor kinderen die opgroeien in armoede, kunnen lage verwachtingen hun kansen binnen het onderwijs beïnvloeden. Karim Amghar, schrijver, programmamaker en mbo-docent die zich inzet voor kansengelijkheid in het onderwijs, vertelde hoe hij zelf, ondanks een havo-vwo-score op de Cito-toets, het advies kreeg om vmbo-kader te gaan doen. Dat vertelde hij donderdag tijdens het symposium over kans (on)gelijkheid op de HAN in Nijmegen.
‘Karim, je hebt havo-vwo gescoord, maar mik niet te hoog. Wees niet te ambitieus, anders val je heel hard’, zei de leerkracht van Karim Amghar in groep 8. ‘Ik wil je beschermen’, was volgens Amghar de reden achter het advies om vmbo-kader te gaan doen. Het niveau maakte Amghar niks uit. Hij wilde gewoon mee naar de middelbare school in Rotterdam met de rest van zijn vriendjes. Het ging hem vooral om de uitspraak ‘mik niet te hoog’. “Het brak mijn hart”, zegt hij.
Misschien is dit racisme, misschien is het discriminatie vanwege de armoede waarin hij opgroeide. Dat is niet zeker. Hoe dan ook staat zijn verhaal niet op zichzelf. Uit de DUO-monitor over schooljaar 2024-2025 blijkt dat leerlingen met een lage sociaaleconomische status vaker dan gemiddeld een schooladvies krijgen dat niet overeenkomt met hun prestaties op de doorstroomtoets. Volgens de monitor lopen deze leerlingen meer risico op onder- of overadvisering dan leerlingen van een hoge sociaaleconomische status.
Tijdens het panelgesprek komt naar voren hoe armoede de kansen van kinderen in het onderwijs beïnvloedt. Volgens Karim Amghar begint die beïnvloeding en de kansenongelijkheid bij de verwachtingen die mensen van kinderen hebben. Hij benadrukt dat kinderen die opgroeien in armoede iemand nodig hebben die in hen gelooft. Iemand die hoge verwachtingen van hen heeft en ze daardoor hoop geeft. Wanneer een leerkracht een kind afraadt om een hoger onderwijsniveau te volgen, zoals dat bij hem gebeurde, verliest dat kind misschien ook het geloof in zichzelf.
Amghar stelt daarom dat er meer ondersteuning moet zijn voor kinderen die thuis minder kansen krijgen. “We moeten mensen die in armoede opgroeien ongelijk behandelen, om meer gelijkheid te kunnen creëren”, zegt hij. Een voorbeeld dat hij noemt, is kleinere klassen op scholen in wijken waar meer gezinnen met een lage sociaaleconomische status wonen. Op deze manier krijgen die leerlingen meer persoonlijke aandacht. Dan kunnen ze meer ondersteuning krijgen die ook aansluit bij hun behoeftes. “Juist door ongelijk te investeren kun je meer gelijkheid creëren”, stelt hij.






