De bezoekers komen binnen in een grote donkere ruimte met twee schermen. Één scherm op de lange zijde, met en vorm van een soort bril, alsof je door iemand zijn ogen kijkt. Het andere scherm is een rond scherm dat haaks staat op het brilvormig scherm. Het eerste deel van de film wordt afgespeeld op het brilvormige scherm. Het laatste deel op het ronde scherm. Op het brilvormig scherm is een video van een man te zien die loopt door een leeg gebouw.
Het gebouw is het Fondation Louis Vuitton museum in Parijs. Halloubi legt uit dat hij dit museum heeft gekozen als locatie omdat de Marokkaans revolutionaire politicus, Medhi Ben Barka, hier waarschijnlijk ligt begraven. “Hij is een belangrijk figuur voor mij’’, vertelt Halloubi. Hij voegt eraan toe dat hij als doel heeft om een portret te schetsen van een ‘vergeten’ figuur. In zijn ogen is Ben Barka een symbool van verzet “Hij is een soort verzetsfiguur die de complexiteit van onze samenleving belichaamt.” In de introductievideo, die in een andere ruimte te zien was, legt Halloubi uit: “Ik gebruik altijd historische referenties om mijn kunst te maken.’’
Hamza Halloubi
Halloubi is een Marokkaans kunstenaar uit Brussel. Hij heeft al meer dan tien jaar een samenwerking met De Pont. Met de tijdelijke tentoonstelling is de film Its throat is parched with thirst, but it would not accept a single drop of water from alien hands, de stellage van houten dozen Extremely Urgent, de zwarte pop How much time do you have for me en film Visor te zien. Deze tentoonstelling staat er nog tot 1 maart.
Zijn werken zijn altijd gebaseerd op de actualiteit. Denk hierbij aan post-kolonialisme en migratie. Dit benadert hij vanuit de geschiedenis en zijn persoonlijke ervaring. Halloubi zegt dat hij zijn kijkers wil activeren: “Kunstruimtes zijn plekken voor sociale en politieke dialoog.’’ Dit is bijvoorbeeld goed te zien bij het werk How much time do you have for me. Dit is de zwarte pop die continu vragen stelt om de kijker aan het denken te zetten en de mogelijkheid biedt tot dialoog.
Reacties
“Het verbaast mij dat ik niet zo veel reacties krijg”, zegt Halloubi. Hij denkt dat het komt omdat mensen soms onderwerpen vermijden. Communicatiemedewerker van De Pont, Beau Swierstra, heeft wel reacties gehad van bezoekers: “Ik krijg te horen dat het een belangrijk thema is, dat mensen het waarderen dat dit soort onderwerpen nog naar boven komen.’’ Hij voegt eraan toe dat er ook bezoekers zijn die helemaal opgaan in de film van Halloubi. Er is ook een aantal mensen dat het niks vindt. Halloubi is zich hier ook bewust van. In zijn introductievideo zegt hij: “Ik ben niet geïnteresseerd in het dirigeren wat de kijker moet denken. Mijn kunst is niet bedoeld voor iedereen.’’
Swierstra vindt de kunst soms wat lastig te begrijpen “Het is soms wel lastig omdat het heel poëtisch is, maar dit maakt het voor de kijker wel heel vrij.” Dit past bij het karakter van het museum. De Communicatiemedewerker legt uit dat De Pont een onafhankelijk museum is. Dit betekent dat zij geen gemeentelijke subsidies krijgen. Zo heeft het museum de vrijheid om deze, soms wat confronterende, kunst te tonen, zoals de tentoonstelling van Halloubi.
