Wanneer de zon ondergaat en het donker wordt, gaat het Goffertpark in Nijmegen licht geven. Het jaarlijks groeiende kunstfestival Schemerlicht brengt het park tot leven met audiovisuele kunst: kunstwerken die je kan zien én horen. “Creepy, maar wel intrigerend,” vindt bezoekster Baukje.
Met grote ogen en open mond staren koppeltjes naar een vijftien meter hoge paal die een landschap van laserlicht creëert op een donker veld. Ze staan midden in het kunstwerk. Rookmachines blazen wolken over het natte gras. Flitsende lichten doen mensen de ogen dichtknijpen en er klinkt een omhullend zwaar geluid: als een pluizige deken kruipt het om het publiek heen. “Je ziet dat mensen worden opgenomen in de kunst”, zegt vrijwilligster Anouk. “Figuurlijk en letterlijk.”
Groeiende populariteit
De audiovisuele kunst in de Goffert trekt steeds meer mensen. Voor de ingang staat een rij van tientallen meters. De laatste paar jaar zijn er duizenden bezoekers bijgekomen, blijkt uit het jaaroverzicht van de organisatie. Een onderzoek van kunstplatform Fluctuating Images toont ook aan dat technologische ontwikkelingen ervoor zorgen dat audiovisuele kunst enorm is gegroeid en zal blijven groeien.

Unieke kunstwerken
Het grootste deel van de bezoekers staat inmiddels met schuine hoofden en gefronste wenkbrauwen voor een plastic wand. “Wat is het eerste woord dat in je opkomt?” vraagt een vrouw aan haar partner. “Verstikking”, antwoordt hij. Er klinkt het geluid van een stofzuiger samen met voorzichtig geschuifel. In de doorzichtige wand zit een man in foetushouding, zijn lichaam strak in het vacuümgetrokken plastic. Met zijn duim als ventiel houdt hij controle over hoeveel lucht eruit wordt gezogen. Een vrijwilliger kijkt met een strakke blik toe.
Afwijkingen
Tegen de avond begint het park leeg te lopen. Een kleine groep verzamelt zich nog bij het laatste kunstwerk van de avond: een poort van lichtbuizen die rivieren moeten voorstellen. Als er op een knop wordt gedrukt, schiet er wit licht als stromend water door de buizen.
Eén buis geeft alle kleuren van de regenboog, een buis die niet past bij de rest. “Dat moet zeker de Waal zijn”, zegt een bezoeker zelfverzekerd tegen vrijwilligster Anouk. Ze knikt kort. De bezoeker loopt tevreden richting de uitgang. Zodra de bezoeker weg is, buigt ze haar hoofd iets naar voren en fluistert ze: “Niemand weet dat die lichtbuis gewoon kapot is.”






