Ik vraag me oprecht af of Marjolein alleenstaande moeder van twee kinderen, tijdelijk woonachtig op zolder bij haar ouders omdat ze geen betaalbare woning kan vinden er iets aan heeft dat Dilan Yeşilgöz (VVD) niet met de PVV wil samenwerken. Of Rachid, die dringend psychische zorg nodig heeft maar al maanden op een wachtlijst staat door de bezuinigingen in de GGZ wat heeft hij aan het politieke spel van uitsluiting?
Sinds de aftrap van de campagne lijkt het vooral te draaien om vingerwijzen. “Die wil niet met die”, “die sluit die ander uit”. De partijleiders lijken inmiddels de grootste ophitsers geworden. En ondertussen verdwijnen de écht urgente kwesties naar de achtergrond.
Als jonge kiezer wil ik vooral weten: wat gaat er gebeuren met de woningprijzen? Kan ik over vijf of zes jaar een huis kopen? Hoe houden we de verzorgingsstaat overeind? Moeten opa’s en oma’s straks tientallen kilometers verderop naar een bejaardentehuis, omdat er lokaal niets meer beschikbaar is?
Uit peilingen blijkt dat de woningcrisis het belangrijkste thema is voor kiezers. Met name jongeren plaatsen wonen bovenaan hun lijst, gevolgd door asiel en zorg.
Natuurlijk willen we weten waar we met Nederland naartoe gaan. Maar het wordt tijd dat inhoudelijke samenwerking weer centraal komt te staan. Niet elkaar vóór de verkiezingen al wegzetten als extreemrechts of extreemlinks, maar juist zoeken naar wat wél kan. Benoem waar je elkaar kunt vinden, niet alleen waar je elkaar uitsluit. Een stem is geen ‘verloren stem’ omdat hij buiten de strategische lijnen valt.
We staan voor enorme uitdagingen. Een woningcrisis die duizenden mensen raakt. Oorlog, dichtbij en ver weg. Een asielstroom die blijft toenemen. Dan verwacht je dat partijleiders zich focussen op echte oplossingen. Niet op onderlinge profilering of toneelstukjes voor de bühne.
Ook in de media gaat het vaak mis. In talkshows draait het steeds vaker om spektakel in plaats van inhoud. Zo schoot Jack van Gelder onlangs in De Oranjezomer uit tegen het CDA en partijleider Henri Bontenbal. Hij noemde hem onbetrouwbaar, suggereerde dat het CDA de grenzen wil openzetten en dat er ‘meer geld dan ooit’ naar ontwikkelingshulp zou gaan. Toen een politiek verslaggever vroeg aan Jack of hij het partijprogramma had gelezen, was het antwoord: “Nee.” Dit soort desinformatie, uitgesproken voor honderdduizenden kijkers, is funest voor het vertrouwen in politiek en media.
Ook VVD-minister Ruben Brekelmans zorgde afgelopen weekend voor verwarring. In een interview stelde hij dat samenwerking met GroenLinks–PvdA, gezien de peilingen, niet principieel uitgesloten kon worden. Kort daarna volgde een harde draai hij tweette op X: regeren met GroenLinks–PvdA zou toch “totaal ongeloofwaardig” zijn. Die interne tegenstrijdigheden doen vooral vermoeden dat men zich laat meeslepen door de waan van de dag, in plaats van te handelen vanuit een duidelijke, inhoudelijke overtuiging.
Deze verkiezingen zijn belangrijker dan ooit. Maar dan moeten we wél af van het politieke toneelspel, de strategische spelletjes en het voortdurend creëren van tegenstellingen. Het is tijd om terug te keren naar de inhoud met visie, verantwoordelijkheid en oog voor mensen zoals Marjolein en Rachid, die al te lang in onzekerheid verkeren.
Zodat Marjolein eindelijk een betaalbare woning kan vinden. Zodat Rachid de psychische hulp krijgt die hij nodig heeft. En zodat Nederland weer vooruit kan.
