Maand van de Suïcidepreventie: Harald verloor zijn vader en broer aan suïcide

September is internationaal uitgeroepen tot de Maand van de Suïcidepreventie (Suicide Prevention Awareness Month) om extra aandacht te vragen voor het voorkomen van zelfdoding en het bespreekbaar maken van mentale kwetsbaarheid. Extra aandacht gaat uit naar de groep mannen tussen de 40 en 70 jaar. In 2024 overleden 667 mannen binnen deze leeftijdsgroep door suïcide, dit is ongeveer een derde van alle mensen die dat jaar door suïcide zijn overleden. Het taboe op mentale gezondheid en suïcide onder mannen moet worden doorbroken.


Voor Harald zijn de cijfers meer dan alleen cijfers en statistieken. Hij verloor de twee belangrijkste
mannen in zijn leven door suïcide: zijn vader en broer. Eerder vertelde hij zijn aangrijpende verhaal
op de site van 113 en hij vertelt wat er nog kan veranderen voor betere hulpverlening.

‘’Wij blijven altijd bij elkaar’’

Het is 22 september 1987, Harald is 15 jaar oud wanneer hij samen met zijn 17-jarige broer uit de
klas wordt gehaald. In de kamer van de rector staat hun moeder. Ze vertelt dat hun vader is
overleden aan suïcide.

Op de fiets naar huis probeert Harald te begrijpen wat er is gebeurd. Ze stoppen onderweg en zijn
broer pakt hem vast. ‘’Laten wij elkaar één ding beloven, lief klein broertje. Wij blijven altijd bij
elkaar. Wij zullen nooit zoiets doen als wat papa heeft gedaan.”

Bijna 35 jaar later wordt die belofte verbroken. Op 27 september 2022 overleed ook Haralds broer
door suïcide. Twee keer verliest Harald dé mannen die een bijzondere plek in zijn leven innemen”.
Zijn vader was voor zijn dood iemand met wie hij een hechte band had. Ze deden samen veel
alledaagse dingen: de auto wassen, klussen en gewoon tijd met elkaar doorbrengen.

Toen Haralds vader overleed was hij nog maar een tiener. ‘’Je moet gewoon naar school, je moet
voetballen, je moet met vrienden afspreken’, vertelt hij. ‘’Je moet ‘gewoon’ verder met het leven.
Tegelijkertijd beseft hij dat dit ook de manier was om net te doen alsof er niets gebeurd was; “Als ik
straks thuis kom van voetbal wacht hij me zoals altijd op om mij een dikke knuffel te geven”.

Toch zocht Harald wel professionele hulp, hij wilde zijn verdriet verwerken en goed voorbereid zijn
voor het geval de ziekte ook zijn geest zou aantasten.

Hulpverleners hebben niet altijd de juiste kennis

Zijn broer kreeg veel hulp, helaas was het nooit genoeg. Het werd steeds moeilijker om het dagelijks
leven vol te houden. ‘’Mijn broer heeft alle hulp gehad die hij maar kon wensen’, zegt hij. ‘’Maar één:
je moet er voor open staan. En twee: je moet ook de goede hulpverleners hebben. ’ Hij benadrukt
wel dat de hulpverleners echt hun best deden. Maar hij zag ook dingen waarvan hij zich afvroeg of
het niet anders kon.

Volgens Harald is er meer kennis en ervaring nodig om mensen met ernstige psychische problemen
echt te bereiken. Maar het probleem zit niet alleen bij de hulpverlening. Want een groot deel van de
mensen die door suïcide overlijden, is helemaal niet in beeld bij hulpverlening. Volgens 113
Zelfmoordpreventie gaat dat om ongeveer 60 procent.

Mannen die niet snel om hulp vragen

Juist bij de groep mannen van middelbare leeftijd is dat een probleem. Praten over mentale
gezondheid en gevoelens is voor veel mannen niet vanzelfsprekend. Juist wanneer iemand gewend is
om door te gaan, kan het moeilijk zijn om op tijd aan de bel te trekken. Harald denkt dat er ook
winst te behalen is op de werkvloer als het gaat om mentale gezondheid. Niet per se door aan
werknemers te vragen of ze depressief zijn, maar door eerder te praten over werkdruk, stress en
eventuele andere problemen op de werkvloer. Ook sport kan volgens Harald een rol spelen in
preventie. Zelf doet hij dit ook wanneer zijn hoofd vol zit.

Wet integrale suïcidepreventie

Sinds 1 januari 2026 is de Wet Integrale Suïcidepreventie van kracht. Daarmee zijn gemeenten en het
Rijk verplicht om suïcidepreventie structureel te organiseren. De wet moet zorgen voor meer
samenhang tussen zorg, gemeenten, werkgevers en andere betrokken partijen.

Voor Harald is het een stap in de goede richting. Toch vindt hij dat er ook meer geld en kennis naar
hulpverlening moet. Het gaat er daarbij niet alleen om dát er meer geld beschikbaar komt voor
suïcidepreventie en hulpverlening, maar vooral om de vraag waar we deze middelen het meest
effectief kunnen inzetten. Dus niet simpelweg meer geld in de hulpverlening stoppen en hopen dat
het daarmee beter wordt, maar gericht investeren in interventies en initiatieven waarvan we weten
dat ze daadwerkelijk het meeste verschil maken. Er zou ook beter geluisterd kunnen worden naar
nabestaanden en ervaringsdeskundigen. Zelf werd hij na het schrijven van zijn verhaal in 2024
benaderd door 113 Zelfmoordpreventie. Vanuit andere instanties of politiek bleef het stil.

Voorkomen voordat het te laat is

Preventie is meer dan alleen hulp bieden wanneer iemand al ernstig in de problemen zit. Na het
overlijden van zijn vader en zijn broer zocht Harald zelf ook professionele hulp. Niet omdat hij op dat
moment psychische problemen ervaarde, maar omdat hij wilde voorkomen dat het verdriet zich
verder zou opstapelen.

Bereiken gemeenten de mannen die zelf geen hulp zoeken? Weten werkgevers hoe ze signalen
kunnen herkennen? En krijgen nabestaanden en ervaringsdeskundigen een stem bij het maken van
beleid? Voor Harald en andere nabestaanden valt er niets meer te veranderen. Wel voor de mannen
die vandaag nog worstelen met mentale problemen.

Lees verder

Geselecteerd door de redactie

Solo dates: is alleen zijn het nieuwe flexen?

Van een koffietje drinken tot een avondje bioscoop, op TikTok en Instagram verschijnen steeds meer video’s van jongeren die zichzelf meenemen op een solo...

EU debat wakkert onafhankelijkheidsdrang in Schotland en Noord-Ierland aan

Er komen steeds meer geluiden van ontevredenheid over de Brexit vanuit het Verenigd Koninkrijk. Deze geluiden wakkeren ook een debat over onafhankelijkheid van landen...

Deel dit bericht