Van wielrenner naar parawielrenner: “Ik vergeet soms dat ik maar 1 been heb” 

De veiligheid in het wielrennen staat opnieuw ter discussie nu de internationale wielerbond UCI strengere veiligheidsmaatregelen aankondigt door de nog steeds vele ongelukken. Helaas gebeurde dit ook bij Sven Pijnenburg (24). Na vijftien jaar op de fiets had hij vorig jaar juni de eerste stappen gezet richting uiteindelijk zijn doel; een contract bij een profploeg tekenen. Tot een ongeluk zijn leven volledig veranderde.“Ik heb de eerste nacht nog met mijn ploegleider gebeld, niet wetende hoe ernstig het was”

5 februari begon als een normale dag. Sven is net terug van een trainingskamp in Spanje toen hij betrokken raakte bij een ongeluk. Een vrachtwagen onderschept hem tijdens een bocht. Hij herinnert zich het moment nog goed, hij was bij bewust zijn en door de adrenaline voelde hij geen pijn, maar hij zag meteen dat er iets mis was met zijn been. 

Zijn been is op twaalf plekken gebroken en artsen proberen het te behouden. Maar door een infectie gaat het steeds verder mis. Een week later, op vrijdag de 13e, krijgt Sven te horen dat het onderbeen niet meer te redden is. Hij krijgt steeds weer opnieuw te horen dat er meer been er vanaf moet. 

Ik heb de eerste nacht mijn ploegleider nog gebeld met: “Ben er even een weekje uit, maar ik kom nog terug.” Niet wetende hoe ernstig het was. Uiteindelijk wordt Sven maar liefst zeventien keer geopereerd. Mentaal zijn de eerste weken zwaar. Toen hij na een week voor het eerst in een rolstoel naar buiten ging met zijn ouders, wist hij één ding zeker: hij wilde zo snel mogelijk weer verder.

‘Ik vergeet soms nog dat ik maar één been heb’

Voor het ongeluk draaide het leven van Sven voor een groot deel om wielrennen. Hij fietste al vijftien jaar en trainde ongeveer twintig uur per week. Via de Johan Cruijff Academy kon hij zijn sport combineren met zijn studie marketing. Pas na het ongeluk realiseert hij zich hoeveel de sport voor hem betekende. Voorheen was wielrennen zo vanzelfsprekend geworden dat hij niet altijd doorhad hoe belangrijk het was.

“Fietsen is eigenlijk alleen maar nummertjes. Ik ben in mijn hoofd zo bezig nog met de wattages die ik met twee benen reed. Dat zijn de snelheden die je fietst. In vergelijking met nu voelt dat soms als een teleurstelling.’De overgang naar het leven met 1 been is volgens Sven niet alleen lichamelijk zwaar. Ook mentaal moet hij zich aanpassen. ‘Ik vergeet soms nog dat ik maar één been heb. Dat fucked soms met mijn hoofd.”

Tegelijktijd vertelt hij: ‘Er zijn maar weinig dingen die ik met krukken niet kan. Zoals auto rijden in een automaat, dat kan prima’ 

Geduld hebben blijkt het moeilijkste 

Het herstel vraagt vooral om geduld. Sven kan nog steeds niet lopen met een prothese, terwijl hij dat heel graag wil. In het begin vond hij het moeilijk om in het openbaar te verschijnen omdat hij was bang voor de reacties van andere mensen. Dat is ondertussen veranderd. ‘Dat anderen naar hem kijken doet me steeds minder. Vooral kinderen kijken uit nieuwsgierigheid, omdat ze niet goed weten wat ze zien.’

Wat hem vooral heeft geholpen om vooruit te blijven kijken, is dat hij weer een normaal leven wilde krijgen. Zijn ouders, vrienden en vriendin spelen daarin een belangrijke rol. Maar ook het hebben van een doel helpt hem.‘Dat heb ik altijd al nodig gehad, en het werdt al snel weer fietsen’ 

Een nieuw doel: de Paralympische Spelen

Na het ongeluk maakt Sven een grapje over dat de KNWU hem altijd mocht bellen voor parawielrennen. Twee dagen later kreeg hij daadwerkelijk de vraag of hij het een keer wilde proberen. “Waarom ook niet”,dacht hij. Sindsdien is het idee steeds serieuzer geworden. Hij is begonnen met weer een aantal keer te fietsen in de week, en dat is erg wennen met één been. Sven probeert zich nu te kwalificeren voor de Paralympische Spelen van Los Angeles in 2028

Toch wil Sven zichzelf niet te veel druk opleggen.’Het blijft topsport en ik wil me ook eerst focussen op weer kunnen lopen. Dat zorgt soms voor een merkwaardige tegenstelling’. Zijn hoofd is alweer bezig met topsport, terwijl hij lichamelijk nog bezig is met de eerste stappen van zijn herstel.

‘Je maakt jezelf een beetje gek en enthousiast, terwijl je nog niet eens kan lopen.’

‘Ik wil mezelf bewijzen tegenover de KNWU’

Sven weet dat zijn doel ambitieus is, misschien te ambitieus binnen een jaar. Toch zit de topsportmentaliteit er nog steeds in. Een training die minder goed gaat dan gehoopt, kan hem behoorlijk raken. ‘Ik kan er dan niet tegen dat het nog niet lukt.’Zijn vriendin vertelde hem dat hij juist trots moet zijn op wat hij al heeft bereikt. 

‘Ik ben nu al trots op alles wat ik tot nu toe heb gedaan’. Toch blijft er ook een duidelijke drive aanwezig. Hij wil zichzelf bewijzen tegenover de KNWU.

‘Waar de ene deur dichtgaat, gaat de andere weer open’

Sven wil met zijn verhaal ook andere mensen helpen die in een vergelijkbare situatie terechtkomen.Toen hij zelf in het ziekenhuis lag, zocht hij op Instagram naar mensen van zijn leeftijd die hetzelfde hadden meegemaakt. Hun verhalen hielpen hem door een moeilijke periode heen.‘Zij hebben mij geholpen. Nu wil ik andere mensen helpen. Waar de ene deur dichtgaat, gaat de andere weer open. Het is natuurlijk niet mijn eerste keuze geweest, maar je moet het beste ervan maken.’

Als hij uiteindelijk aan de start staat in Los Angeles, verwacht hij dan ook terug te denken aan het ongeluk ‘Ik denk dat ik terug zou denken aan het ongeluk en dat ik het toch allemaal heb gedaan.’

Het ongeluk heeft Sven niet alleen lichamelijk veranderd. Ook zijn kijk op het leven is anders geworden. Hij zegt dat hij meer ‘met schijt’ is gaan leven. Hij heeft naar eigen zeggen veel geluk gehad dat hij het ongeluk heeft overleefd.‘De dingen die je wilt doen, moet je ook echt gaan doen. Het kan zo in één seconde voorbij zijn.’ 

‘Ik wil dat mensen geïnspireerd worden’

Ondanks alles kijkt Sven vooruit. Wielrennen heeft hem uiteindelijk niet alleen een groot deel van zijn jongensdroom gebracht, maar ook veel vriendschappen. Nu hoopt hij met zijn verhaal iets terug te geven. Niet alleen door weer op de fiets te stappen, maar ook door te laten zien wat er mogelijk is na een amputatie.

Wat hij wil dat mensen zien als ze naar hem kijken? ‘Dat ze geïnspireerd worden.’

‘God sends the hardest battles to the toughest soldiers.’

Lees verder

Geselecteerd door de redactie

Solo dates: is alleen zijn het nieuwe flexen?

Van een koffietje drinken tot een avondje bioscoop, op TikTok en Instagram verschijnen steeds meer video’s van jongeren die zichzelf meenemen op een solo...

EU debat wakkert onafhankelijkheidsdrang in Schotland en Noord-Ierland aan

Er komen steeds meer geluiden van ontevredenheid over de Brexit vanuit het Verenigd Koninkrijk. Deze geluiden wakkeren ook een debat over onafhankelijkheid van landen...

Deel dit bericht