Ey! Daily is het publicatieplatform van de studenten van Fontys Journalistiek Tilburg. Hier leren en publiceren we.
Alle content werd geproduceerd binnen een onderwijscontext. Het is een leeromgeving, wat betekent dat deze redacteuren behalve mooie dingen, ook fouten mogen en zullen maken. Meer weten? Stuur je vragen naar eydaily@fontys.nl.
Ey! Daily. is het publicatieplatform van de studenten van Fontys Journalistiek Tilburg. Hier leren en publiceren we.
Alle content werd geproduceerd binnen een onderwijscontext. Het is een leeromgeving, wat betekent dat deze redacteuren behalve mooie dingen, ook fouten mogen en zullen maken. Meer weten? Stuur je vragen naar eydaily@fontys.nl.
Bij de Iraanse ambassade in Den Haag vond eerder vandaag een demonstratie plaats van het Comité Iran Vrij. Daarnaast houdt de organisatie maandelijks protesten en roept zij de Nederlandse regering op om de Iraanse ambassade te sluiten en de Iraanse ambassadeur te verjagen. Volgens de organisatie kunnen vertegenwoordigers van het Iraanse regime in Den Haag nog altijd ongestoord hun werk doen, en dat vindt zij onbegrijpelijk.
Zo werd tijdens de bijeenkomst aandacht gevraagd voor de situatie in Iran en voor slachtoffers van politieke onderdrukking. Marianne, een van de sprekers, herdacht Majid Reza Rahnavard, die het Iraanse regime na de protesten executeerde. Daarbij werden zijn laatste woorden aangehaald: “Huil niet, vier het leven.”
Regimewisseling
Ook spraken de demonstranten over hun wens voor een regimewisseling in Iran. Daaree willen ze graag een vervanging zien van de zittende regering, een staatshoofd of het complete politieke stelsel. In het geval van Comité Iran Vrij is dat het regiem van de Ayatollahs. Zij zijn de islamitische theocratie die sinds de Iraanse Revolutie van 1979 in Iran aan de macht zijn. Volgens de actievoerders is er sprake van een theocratie. Een theocratie is een staatsvorm waarin de wetten en het bestuur van een land worden gemeend rechtstreeks van God (of een godheid) afkomstig te zijn. De macht wordt in de praktijk uitgeoefend door geestelijke leiders of leiders die hun gezag baseren op heilige geschriften. Daarom spraken verschillende sprekers zich tijdens de demonstratie uit tegen het Iraanse regime. Ook uitten zij kritiek op de onderhandelingen met het regime. Volgens hen kan Iran pas echt vrij worden als de huidige machthebbers verdwijnen. Daarnaast vroegen de actievoerders aandacht voor de leeuw-en-zonvlag, die door veel demonstranten wordt gezien als een symbool van een vrij Iran.
‘De mollahs moeten weg’
Hoewel de demonstranten met weinig waren, waren zij niet bang om van zich te laten horen. Zo riepen zij veel kreten gericht tegen de Iraanse geestelijke leiders. De demonstranten schreeuwden meerdere malen: “Weg, weg, weg, de mollahs moeten weg.”
Rechtbank Breda- De veroordeelde Giuliano W heeft bekend dat hij zijn ex-partner, tevens moeder van zijn kind, drie keer heeft mishandeld. Hij zegt spijt de hebben van zijn daden, maar het slachtoffer kampt inmiddels met PTSS. ,,Drank wint het van m’n gedachten,” verklaart hij.
De zitting trekt veel publiek. De rechter opent de zitting met een duidelijke waarschuwing: het moet stil blijven en foto’s en video’s zijn verboden. Later moest zij nog één keer waarschuwen, nadat een persoon in het publiek reageerde op een uitspraak in de zaal.
Tijdens de zitting spreekt de rechter de verdachte aan. ,,Het is nu WK-voetbal. Gaat u dan weer alcohol drinken?” Vraagt ze. De verdachte ontkent dat dit het geval zal zijn. Tegelijkertijd geeft hij aan dat alcohol nog altijd een rol speelt in zijn leven. ,,De vrienden die ik nog heb, drinken ook en houden me niet tegen.”
Spijt, maar ook zorgen
De verdachte uit meermaals zijn spijt voor alles wat hij heeft gedaan. Hij zegt zichzelf niet te herkennen wanneer hij onder invloed is. Hij krijgt hulp van Novadic-Kentron, een organisatie voor verslavingszorg.
Ook zijn privésituatie komt aan bod. Hij heeft zijn zoontje een tijd niet gezien, maar mag hem inmiddels weer eens in de twee weken zien. Het slachtoffer tevens ex-vriendin wil dit liever verder beperken.
Giuliano. W wil zijn zoontje juist meer zien. ,,Als het mis gaat, is dat in het weekend. Op dinsdagmiddag kan ik hem prima een halve dag zien.” De rechter wijst de verdachte erop dat dat niet zo eenvoudig is voor een moeder die drie keer is mishandeld door de vader van haar kind.
De verdachte ontvangt nu een uitkering, maar wil in de toekomst in de transportsector werken, mogelijk als vrachtwagenchauffeur. Tegelijkertijd blijkt dat hij recent nog is aangehouden voor rijden zonder rijbewijs en zonder verzekering.
Het slachtoffer had volgens de regels eigenlijk geen spreekrecht. Echter, had ze alsnog het een en ander voorbereid. Zowel de verdachte als de advocaat maakte geen bezwaar om haar alsnog de tijd te geven. Ze verklaard dat ze is getraumatiseerd en niemand meer in haar leven binnenlaat.
De officier van Justitie eist 120 uur taakstraf, 1 jaar voorwaardelijke gevangenisstraf en een schadevergoeding van €1500. De officier plaats daarbij een kritische kanttekening. ,,De verdachte denkt dat hij er met het toegeven van de feiten al is. Daar denk ik echt anders over.”
Matiging
De advocaat reageert op de uitspraak van de officier. Volgens hem onderschat de officier het schuldgevoel van de verdachte. ,,De verdachte zit hier met een groot schuldgevoel en heeft dat vandaag duidelijk laten zien,” stelt de advocaat. ,,Dat heeft hij niet eerder zo durven doen.”
Tegelijkertijd erkent ook de verdediging dat de verdachte nog niet volledig van de alcohol af is. De advocaat verzoekt om matiging van de taakstraf.
De rechter noemt de eis van het OM ‘nog mild’. Alleen al voor een kopstoot kan je 120 uur werkstraf worden opgelegd,” zegt ze. ,,Gelukkig was het slachtoffer alert en wist zij haar hoofd op tijd weg te trekken.”
De rechtbank Breda zegt dat alle drie de strafbare feiten, wettelijk bewezen zijn. Daarmee wordt Giuliano W veroordeelt tot 180 uur taakstraf, twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van 3 jaar. De rechter sluit af met een duidelijke boodschap aan de verdachte: ,,Ik heb als rechter pas over drie jaar vertrouwen in u.”
Pornhub lanceert een nieuw platform voor de lesbische vrouw: Pornhub Sapphic. “We hebben een platform gecreëerd waar content over vrouwen die van vrouwen houden centraal staat en wordt gevierd”, zegt Alex Kekesi van Pornhub in hun persbericht. De lancering leidt online tot discussie, omdat het bedrijf eerder in opspraak kwam vanwege beschuldigingen rond seksuele uitbuiting en de verspreiding van misbruikmateriaal.
“Pornhub Sapphic is opgezet als direct antwoord op feedback van lesbische, queer en heteroseksuele vrouwen die ons lieten weten dat ze op zoek waren naar een ervaring die speciaal voor hen was gemaakt”, aldus Alex Kekes. Vrouwen worden vaak buiten de discussie gehouden als het gaat om pornofilms, maar volgens Pornhub bestaat niet alleen 38% van het wereldwijde publiek van het bedrijf uit vrouwen, maar is “lesbisch” ook de meest bekeken categorie onder vrouwen.
Verdienmodel
Myrthe Bovendeaard, Expert gendergelijkheid en sociale inclusie bij Oxfam Novib, stelt het volgende: “Ik vind wel dat platforms zoals Pornhub, een grote verantwoordelijkheid hebben om te zorgen dat een platform representatief is en dat ze zich houden aan wetgeving. Bijvoorbeeld dat er niet bepaalde content op hun platform komt van minderjarigen, wat veel voorkomt en waar ze eigenlijk te laat of niet bij ingrijpen.”
De lancering van de nieuwe website komt tegen de achtergrond van eerdere kritiek op Pornhub. Volgens onderzoek van The Times In 2020schoot de moderatie van Pornhub tekort door een gebrek aan capaciteit en prioriteit. Daardoor werd illegale content vaak laat verwijderd en kon deze regelmatig opnieuw worden geüpload, dat zorgde ervoor dat video’s van seksueel misbruik, kindermisbruik en wraakporno langdurig op het platform konden circuleren. Later in 2021 spande 34 vrouwen een rechtszaak aan tegen moederbedrijf Mindgeek. Zij wezen de beschuldigingen van de hand, maar verscherpte na internationale kritiek de moderatie van het platform door miljoenen video’s te verwijderen en alleen geverifieerde gebruikers nog content te laten uploaden.
Volgens Bovendeaard moet de lancering van Pornhub Sapphic kritisch worden bekeken. “Het is natuurlijk een enorm verdienmodel”, zegt ze. Daarbij wijst ze op de kritiek die er al langer bestaat op het platform. Volgens haar is Pornhub “niet het meest feministische pornoplatform, om maar even zacht uit te drukken.”
Pinkwashing
Daarnaast maakt Bovendeaard zich zorgen over de ontwikkeling van online porno. Ze ziet dat er op grote platforms steeds extremere en gewelddadigere content verschijnt, die ook door minderjarigen wordt bekeken. Tegen die achtergrond noemt ze de introductie van een apart platform voor vrouwen die van vrouwen houden “meer een poging tot pinkwashing”. Daarmee doelt ze op bedrijven die zich profileren als LHBTI+-vriendelijk zonder daar structureel aan bij te dragen.
Als een platform zich specifiek op een bepaalde doelgroep richt, vindt Bovendeaard dat die groep ook betrokken moet zijn bij de totstandkoming ervan. “Dan vind ik het ook heel belangrijk dat je die groep vooropzet bij het ontwerpen van je content.”
Populaire makers van lesbische porno content, zoals het duo TheJellyFilledGirls, spelen een belangrijke rol bij de lancering van Pornhub Sapphic door het bedrijf, in de hoop kijkers van de hele streamingwebsite voor volwassenen aan te trekken. “We weten uit eerste hand hoe groot de vraag is naar authentieke content waarin vrouwen van vrouwen houden,” aldus The JellyFilledGirls. “We zijn erg blij met de komst van Pornhub Sapphic en dat we erbij mogen zijn om dit naar de queer gemeenschap te brengen.” Vermelden ze in het persbericht van pornhub
“Pornhub heeft nu natuurlijk ook veel meer concurrentie door platforms zoals Onlyfans die veel meer geleid worden door content creators zelf, dus zien ze ook dat die aandacht aan het verschuiven is en op allerlei manieren aan het bedenken zijn: Hoe kunnen we die views toch behouden en het verdienmodel in stand houden?” Zegt Bovendeaard.
Een steekpartij in Belfast. Rellen in Amsterdam. Steeds vaker verandert één gewelddadig incident binnen uren in een strijd over nationale identiteit en migratie. Hoe werkt dat mechanisme en speelt het ook in Nederland?
fotograaf:Adam Vaughan
Op maandag 9 juni 2025 stak een man de 43-jarige Stephen Ogilvie op straat in Belfast neer. Omstanders filmden de aanval. Binnen enkele uren circuleerde de video op sociale media. Nog diezelfde avond gingen groepen mensen de straat op.
Wat volgde, was geen protest. Het waren rellen. Groepen mannen vielen woningen aan, staken auto’s in brand en joegen gezinnen op de vlucht. De verdachte, de 30-jarige Hadi Alodid uit Sudan, zat op dat moment al vast. De mensen die hun huizen moesten ontvluchten, hadden hem nooit ontmoet. Dat is de realiteit die zich in Belfast ontvouwde, en die inmiddels ook elders in Europa herkenbaar is.
Beelden gaan sneller dan feiten
De overgang van individueel misdrijf naar collectief conflict verloopt tegenwoordig razendsnel. Niet via nieuwsmedia, maar via de telefoon in je zak.
In Belfast verspreidden de beelden van de aanval zich sneller dan de politie kon reageren. Nog voordat de politie de identiteit van de verdachte officieel bevestigde, ze omschreef hem aanvankelijk zelfs ten onrechte als Somalisch. En waren de discussies over migratie en nationale veiligheid al volop gaande.
Politiechef Jon Boutcher noemde de rellen “een enorme daad van zelfbeschadiging, gepleegd door mensen die eigenlijk alleen hun eigen toekomst in gevaar brengen.” De familie van het slachtoffer riep op tot kalmte en verzette zich nadrukkelijk tegen het gebruik van de aanval “om mensen te verdelen of vijandigheid aan te wakkeren.” Het hielp weinig. De woede had al een nieuwe eigenaar gevonden.
Amsterdam, november 2024
Dat patroon is in Nederland niet onbekend. Op 7 november 2024 speelde Ajax thuis tegen Maccabi Tel Aviv in de Europa League. Na afloop vielen groepen mensen Israëlische supporters op meerdere plekken in de stad aan. Zeven mensen belandden in het ziekenhuis, tientallen raakten lichtgewond. De politie pakte zestig mensen op.
De reacties kwamen snel. Premier Schoof noemde de aanvallen “absoluut antisemitisch.” Geert Wilders tweette nog dezelfde avond dat hij al twintig jaar waarschuwde voor “de groeiende jodenhaat door massaimmigratie en islamisering.” Wat in de eerste reacties onderbelicht bleef: de avond vóór de wedstrijd filmden omstanders Maccabi-supporters terwijl ze Palestijnse vlaggen van gevels rukten, racistische leuzen scandeerden en een taxichauffeur aanvielen. Die context verdween naar de achtergrond en het frame was gezet.
In de Amsterdamse gemeenteraad wees een raadslid erop dat mensen met een migratieachtergrond nu collectief de schuld kregen van het geweld, terwijl de meesten van hen niets met de rellen te maken hadden. Politicoloog Saskia Bonjour (UvA), die twintig jaar onderzoek doet naar migratie en burgerschap, herkende in de politieke reactie “terugkerende dynamieken van in- en uitsluiting” en stelde de vraag hoe die dynamiek verandert nu radicaal-rechts niet langer oppositie voert maar regeerde die tijd.
De bodem was al droog
Dat incidenten zo snel escaleren tot een identiteitsdebat is geen toeval. Het Sociaal en Cultureel Planbureau concludeerde in maart 2025 dat het debat over migratie in Nederland al diep gepolariseerd is, los van welk incident dan ook.
Opvattingen over migratie, nationale identiteit en de richting van de samenleving hangen sterk met elkaar samen, schrijft het SCP. Mensen die zich zorgen maken over migratie, vinden vaak ook dat de samenleving de verkeerde kant op gaat en vertrouwen de politiek niet. Het SCP noemt dit een “samenklontering” van opvattingen, waardoor emoties hoog kunnen oplopen. Want het gaat al lang niet meer alleen om migratie, het gaat om de fundamentele vraag wat het betekent om Nederlander te zijn en om het gevoel erbij te horen. Die gepolariseerde bodem maakt begrijpelijk waarom een incident als Belfast of Amsterdam zo snel ontvlamt. De woede hoeft niet uit het niets te komen. Ze was er al.
Hetzelfde mechanisme, andere context
Belfast en Amsterdam zijn geen identieke gevallen. De historische context verschilt. In Noord-Ierland speelt een lange traditie van sektarisch wij-zij-denken mee, waarbij de migrant een rol inneemt die eerder door de religieuze tegenpartij werd vervuld. In Nederland liggen de spanningslijnen anders.
Maar het onderliggende mechanisme is opvallend vergelijkbaar: een incident met een herkenbare verdachte, beelden die razendsnel de ronde doen, een politiek debat dat sneller gaat dan het feitenonderzoek, en uiteindelijk de verschuiving van de individuele dader naar een hele groep. De vraag is niet of die groepen vrijuit gaan als er geweld plaatsvindt. De vraag is wanneer een misdaad ophoudt een misdaad te zijn en een symbool wordt, wanneer niemand de dader nog als individu ziet maar als bewijs.
Dat is de les die beide steden bieden, niet als waarschuwing dat Nederland Belfast wordt, maar als spiegel. Hoe snel gaan wij van incident naar identiteit? Hoe snel bepalen beelden de betekenis, nog voordat de feiten bekend zijn? En wie betaalt uiteindelijk de prijs van die snelheid?
Bronnen: NOS, CBC News, CNN; Tweede Kamer plenair debat 13 november 2024; dr. Saskia Bonjour, Studium Generale Utrecht, 25 november 2024; SCP, ‘Migratie als spiegel van maatschappijbeelden’, maart 2025.
Na een evaluatie en voorstel van verandering in de Tweede Kamer zal de huidige toeslag op plastic wegwerpbekers en –bakjes verdwijnen. Naar verwachting wordt er per 1 januari 2027 een wijziging doorgevoerd in het Besluit kunststofproducten, voor eenmalig gebruik. Waar de nadruk voorheen vooral lag op de extra kosten voor het gebruik van wegwerpplastic, wil de overheid hun focus voortaan gaan leggen op het terugdringen van het gebruik hiervan.
Hergebruik zal hierbij centraal gaan staan. Er zullen namelijk nieuwe regels gaan gelden voor horecabedrijven en de extra kosten die momenteel worden gerekend voor wegwerpbekers en –bakjes van plastic.
Daarnaast worden de regels omtrent klanten die in jouw bedrijf eten aangescherpt. Deze regels gelden echter niet alleen voor restaurants en cafés, maar ook voor kantoren en winkels. Zo worden hiervoor de volgende alternatieven genoemd; het gebruik van herbruikbare, keramieken, glazen of metalen bekers en/of borden. Hier worden echter ook de alternatieven van statiegeld en eigen servies genoemd.
Met deze maatregelen wil de overheid graag bedrijven motiveren om herbruikbaar servies te gebruiken. Ook willen zij dat zij enkel duurzame verpakkingen aanbieden, met als doel van de overheid dat het gebruik van wegwerpplastic verminderd zal worden. Tot slot in de hoop dat er er meer recyclebaar plastic gebruikt zal worden.
Producenten van wegwerpplastic zijn en blijven verantwoordelijk voor de kosten die gebiedsbeheerders maken. Zij zijn dus ook betrokken bij het opruimen van het afval dat door hun producten ontstaat in openbare ruimten.
Solution provider Milgro
Milgro is onafhankelijke solution provider op het gebied van afval- en grondstoffenmanagement. Zij houden zich actief bezig met deze ontwikkelingen. Milgro zorgt ervoor dat bedrijven in contact komen met andere bedrijven die hun afval zullen verwerken of de grondstoffen uit dit afval herbruikbaar maken.
De Kamer van Koophandel (KVK) komt met alternatieven voor als je als bedrijf ervoor kiest om helemaal geen plastic wegwerpbakjes en –bekers meer te gebruiken. Zo komen zij met onder andere de oplossing dat er herbruikbare verpakkingen aangeboden kunnen worden. een voorbeeld hiervan is statiegeld, dit zodat de bakjes en bekers geretourneerd worden. Ook wordt er een raamsticker voorgesteld. Hiermee maken bedrijven duidelijk dat zij eigen verpakkingen van klanten accepteren. Als klanten met hun eigen verpakking komen, hoeft het bedrijf in kwestie geen verpakkingsmateriaal aan te bieden.
Milgro vat met hun woorden de ontwikkeling als volgt samen; ‘Wie nu structureel inzet op herbruikbare systemen, goede inzameling en duidelijke communicatie, loopt voor op zowel handhaving als de norm die de komende jaren standaard wordt.’
In Nederland bezwijkt onze verzorgingsstaat onder niet-westerse allochtonen die profiteren van onze uitkeringen en woningen. Het is een uitspraak die regelmatig terugkomt in het politieke debat over migratie. Ook wordt vaak gewezen op cijfers waaruit blijkt dat een deel van de statushouders jarenlang afhankelijk blijft van een uitkering. Maar hoe stevig is dat beeld als je het naast de cijfers legt?
Uit cijfers van het CBS blijkt dat 25 procent van de statushouders na 9 jaar nog afhankelijk is van een uitkering. Tegelijkertijd heeft meer dan de helft van de statushouders na 9 jaar werk als belangrijkste inkomstenbron. Daarmee ligt het aandeel langdurig uitkeringsafhankelijke statushouders lager dan het percentage van een derde dat regelmatig in het politieke debat wordt genoemd.
Volgens onderzoeker Jaco Dagevos, gespecialiseerd in de integratie van statushouders bij het Sociaal Cultureel Planbureau, spelen verschillende factoren een rol bij het vinden van werk. Taal is natuurlijk de belangrijkste factor. Op de vraag of discriminatie op de arbeidsmarkt een belangrijke oorzaak is, antwoordt hij genuanceerd. “Vluchtelingen noemen dat zelf niet vaak als eerste reden. Ze zoeken de oorzaak eerder bij zichzelf. Maar dat betekent niet dat discriminatie niet bestaat.”
Op opvanglocatie ThuisinOss woont Zouher Abdo. Sinds zijn vijftiende werkt hij als meubelmaker, timmerman, interieurbouwer, de man met de gouden handen, allerlei titels had hij. Tot de oorlog begon in Syrië. Zijn werkplaats en winkel werden platgebombardeerd. ‘’Gelukkig waren we op dat moment al uit Aleppo. Met mijn vrouw Rania en onze kinderen Lilan en Rolan was ik op tijd vertrokken naar Afrin. Toen de situatie daar ook te onveilig werd, konden we niet anders dan vluchten’’ Sinds maart 2017 wonen ze in Oss. Na twee dagen thuis zijn, had Zouher er genoeg van: ‘’Ik heb mijn hele leven gewerkt, ik kan niet stil zitten. Daarnaast wilde ik iets teruggeven aan Nederland omdat mijn kinderen hier zo geweldig zijn opgevangen.’’ Een maand lang ging hij elke dag naar het gemeentehuis om te informeren naar (vrijwilligers)werk. Het duurde even voordat hij een baan had gevonden. Maar hij begreep wel waarom werkgevers er goed overdachte voordat ze hem aannamen.
Volgens Dagevos is goede begeleiding vanuit gemeenten essentieel voor succesvolle arbeidsparticipatie. Vooral persoonlijk contact maakt daarbij het verschil. “Het helpt als iemand vanuit de gemeente een begeleider heeft en als werkgevers terecht kunnen bij een contactpersoon of jobcoach. Vraag en aanbod komen niet altijd vanzelf bij elkaar.” Daarnaast is het volgens hem belangrijk dat statushouders zich tijdens hun werk kunnen blijven ontwikkelen. “Werk is niet alleen een manier om inkomen te verdienen. Het is ook een plek waar mensen de taal leren, ervaring opdoen en bijvoorbeeld vakdiploma’s kunnen behalen.”
In het politieke debat wordt regelmatig gesproken over statushouders die zouden profiteren van de verzorgingsstaat. Dagevos vindt dat dergelijke uitspraken vaak een eenzijdig beeld geven. “Er wordt veel gesproken over de groep die niet werkt, maar veel minder over het feit dat de meeste statushouders juist graag aan de slag willen. Veel mensen staan te trappelen om te beginnen.”
Ook de rol van de Europese Unie blijkt volgens Dagevos beperkter dan vaak wordt gedacht. Europese regels bepalen grotendeels hoe asielprocedures verlopen en hoe lidstaten asielzoekers moeten opvangen. Op het gebied van arbeidsparticipatie ligt de verantwoordelijkheid echter vooral bij de afzonderlijke landen. “Er zijn Europese subsidies voor projecten, maar beleid rond werk en integratie is vooral nationaal beleid.” Daarmee wordt duidelijk dat nationale overheden op dit terrein veel eigen beleidsruimte hebben. De stelling dat zij weinig kunnen doen vanwege Europese regelgeving gaat daarom niet zonder meer op. Volgens Dagevos laten vergelijkingen met andere Europese landen bovendien een vergelijkbaar patroon zien. “In vrijwel alle landen zie je dat arbeidsparticipatie van statushouders in de eerste jaren laag is en daarna geleidelijk toeneemt. Er zijn niet echt landen die het structureel veel beter doen dan andere.”
Versnipperende uitvoering
Volgens Floor Hovenkamp, adviseur bij het UWV, worden er kleine stapjes naar de arbeidsmarkt gemaakt. Er wordt persoonlijk gekeken wat bij de statushouder past. Ondanks de verschillende trajecten om statushouders aan werk te helpen, verloopt de begeleiding niet altijd soepel. Regelingen en instanties sluiten soms onvoldoende op elkaar aan, waardoor mensen tussen verschillende loketten terechtkomen. Wat veel mensen ook vergeten, is dat veel vluchtelingen om de zoveel weken op een andere plek in Nederland moeten verblijven. Dit moet volgens de Nederlandse wet, ondanks dat dit de integratie en participatie dus tegengaat. Je wordt immers niet maar voor zes weken aangenomen bij een bedrijf. Ook heeft niet iedereen zomaar toegang tot taallessen.
Een ander model
Op opvanglocatie ‘ThuisinOss’ is gekozen voor een andere aanpak. Bewoners blijven langer op één plek en hebben structureel toegang tot taallessen. Daarnaast is er een bewonersraad waarin zij mogen meedenken over regels en dagelijkse gang van zaken.
Opvallend is dat medewerkers van ThuisinOss vertellen dat veel bewoners de zorgen van omwonenden en demonstranten vaak beter begrijpen dan mensen misschien verwachten. Volgens hen realiseren asielzoekers zich dat de komst van een opvanglocatie vragen en onzekerheid kan oproepen bij buurtbewoners. “Ergens begrijpen ze die protesten wel,” vertelt Norah Molenkamp van ThuisinOss. “Ze snappen dat mensen vragen hebben of zich zorgen maken.”
Tegelijkertijd hebben politieke discussies en protesten ook invloed op de bewoners zelf. Na de verkiezingswinst van Geert Wilders in 2023 kwamen meerdere bewoners bezorgd naar het kantoor. “Ze vroegen ons letterlijk: moeten wij weg?”
Volgens de bewoners ontstaat een deel van de weerstand doordat mensen elkaar niet kennen. “Als ze gewoon met ons praten en ons leren kennen, merken ze misschien wel dat wij helemaal niet zo zijn als zij denken.” De Eritrese Mekeret Kibreab (23) werd op haar 14e uitgehuwelijkt aan een dertigjarige vreemdeling. Ze vluchtte een dag voor haar huwelijksdag om haar vrijheid en toekomst te redden. ‘’Ik wilde iets maken van mijn leven.’’ Na een lange reis werd ze uiteindelijk gesnapt in Amsterdam. Verstopt tussen gebruikte vuilniszakken. ‘’Zo hield ik mezelf warm’’. In Oss heeft ze zich aangesloten bij de bewonersraad. Hier mag ze samen met andere bewoners meedenken over de locatie en regels in de opvang.
Een van de bewoners vertelt dat veel werkgevers vragen naar een rijbewijs. Bijvoorbeeld voor in de logistiek of in de industrie. Daardoor vallen veel banen af. Zijn rijbewijs uit land van herkomst is maar zes maanden geldig, waarna een Nederlands rijbewijs nodig is. Maar dat is niet eenvoudig. Een Nederlands rijbewijs is in de praktijk ook een identiteitsdocument en hangt samen met de inschrijving en verificatie in Nederlandse registers. Dat zorgt voor verwarring en frustratie, vertelt hij. “Je wilt werken en de overheid wil dat je participeert, maar je loopt zo wel vast’’.
Toekomst
De komende jaren zal de druk op opvang, huisvesting en arbeidsmarkt blijven bestaan. Tegelijkertijd laten de cijfers zien dat arbeidsparticipatie van statushouders over tijd toeneemt, al blijft dat proces afhankelijk van beleid, begeleiding en lokale uitvoering.
Hoe dat beeld zich ontwikkelt, hangt niet alleen af van de instroom van nieuwe statushouders, maar ook van de manier waarop Nederland erin slaagt om integratie minder verdeeld te organiseren dan nu het geval is.
Deze zomer trekken de Tilburgse stoepen extra aandacht. Verspreid door de stad verschijnen felgekleurde hinkelpaden, twistervelden en andere buitenspelletjes, omringd door tekeningen van bloemen en bladeren. Het initiatief maakt deel uit van ‘Zomer in Tilburg’, waarmee de gemeente inwoners naar buiten wil krijgen en ontmoeting wil stimuleren.
EyDaily liep tegen de kleurrijke creaties aan en sprak erover met Niels Bazelmans, die de tekeningen met zichtbaar enthousiasme op de stoep aanbrengt. Ook de verslaggevers zelf konden er niet onderuit en waagden zich aan een rondje over het hinkelpad.Tilburgse stoepen veranderen in kleurrijke speelplekken
Nog geen week geleden kende bijna niemand in Nederland hem. Nu maakt hij zich klaar voor volle stadiums in Stappegoor. Voor de 20-jarige Vince van der Reijden uit Bergen op Zoom is de overstap naar Tilburg Trappers een belangrijke stap in zijn carrière: „De druk ligt hoog.”
Eerder maakte Tilburg Trappers bekend dat de aanvaller overkomt van het Duitse Krefelder EV 1981, waar hij uitkwam in de hoogste Duitse jeugdcompetitie. Volgens de club past zijn komst binnen de wens om meer jonge Nederlandse spelers met internationale ervaring aan te trekken. Zelf had Van der Reijden aanvankelijk niet verwacht deze zomer naar Tilburg te vertrekken. „Eigenlijk wilde ik in Duitsland blijven”, vertelt hij. „Maar ik speelde daar in de Onder 20 en op een gegeven moment is het tijd voor een volgende stap.” Die volgende stap kwam sneller dan gedacht. Na een proeftraining bij Tilburg Trappers viel alles op zijn plek. Het contract tekende hij uiteindelijk thuis, zonder groot moment of ceremonie. „Gewoon in mijn joggingspak op de bank.”
Toch beseft hij dat er nu meer van hem wordt verwacht dan ooit. Als jonge speler die uit Duitsland komt, wordt hij door veel supporters gezien als een talent voor de toekomst. Die plotselinge aandacht is nog wennen, vertelt hij een dag na de bekendmaking van zijn transfer. „Eergisteren had eigenlijk niemand het over me. Nu ineens wel. Op 28 augustus staat zijn eerste wedstrijd voor Trappers gepland. Daar kijkt hij naar uit, al spelen de zenuwen ook mee. „Ik heb er heel veel zin in, maar ik ben ook nerveus.”
Naast het ijshockey begint voor Van der Reijden ook een nieuw leven buiten de sport. Na jaren op het internaat van Krefeld gaat hij wonen in een appartement dichtbij het stadion. Hoewel hij al gewend is om zelfstandig te wonen, kijkt hij uit naar het leven in Tilburg. „Een echt studentenleven heb ik eigenlijk nooit meegemaakt. Dit wordt de eerste keer dat ik in een studentenstad woon.” Ook denkt hij na over zijn toekomst na het ijshockey. Hij wil naast het ijshockeyen misschien een online studie volgen of beginnen aan een propedeuse, mogelijk in een richting als sportwetenschappen.
Voorlopig richt Van der Reijden zich volledig op zijn eerste seizoen in Tilburg. De aanvaller tekende voor één jaar en wil vooral laten zien wat hij waard is. „Eerst moet ik het waarmaken. Daarna zie ik wel wat er op mijn pad komt.” Hoewel een langer verblijf in Tilburg niet uitgesloten is, houdt hij ook de deur naar Duitsland open. Voor nu ligt de focus op één ding: een sterke start bij Trappers.
Al heel de week stromen er sombere berichten binnen in het nieuws over het WK in Canada, Mexico en de Verenigde Staten. Al dit leidt tot de vraag: is de Verenigde Staten wel een geschikt gastland voor dit toernooi? “Ze zullen zelf zeggen dat het goed gaat.”
Maandag 8 juni werd bekend dat scheidsrechter Omar Abdulkadir Artan de VS niet werd binnen gelaten omdat hij ‘banden met vermoedelijke leden van terroristische organisaties’ zou hebben. Maar ook Senegalese fans zijn niet welkom en kaartjes voor wedstrijden van Iraanse fans zouden ongeldig zijn verklaard door FIFA. De spelers en staf van Iran hadden ook moeite met hun visums. “Dit hebben we nog nooit eerder gezien bij een sportevenement,” vertelt sporthistoricus Jurryt van de Vooren.
Voor de landen die wel worden toegelaten tot de VS is het ook niet rozengeur en maneschijn. “Het is zo doorzichtig en racistisch. Ze wisten allang dat die scheidsrechter zou fluiten en dan doen ze het nu zo last minute,” zegt Van de Vooren. Als sporthistoricus krijgt hij veel vragen over het WK voor de eerste wedstrijd en daarna gaat het alleen nog maar over voetbal. Maar nu denkt hij dat het wel is anders kan zijn. “De Verenigde Staten is groot genoeg om het WK te organiseren. Daar ligt het probleem niet. Het is alleen wel een probleem geworden en dat heeft alles te maken met hoe de VS omgaat met gasten.”
Zo werd het team van Oezbekistan gefouilleerd en lieten ze honden snuffelen. Van de Vooren is verontwaardigd over deze acties. Zo vertelt hij dat de VS als gastland helemaal niet zo gastvrij is, maar de gaststeden juist wel. Zo kleurt Kansas City, de thuisbasis van het Nederlands elftal, al weken oranje in aantocht naar het WK.
Veranderingen
De Verenigde Staten die het bod won om mede gastland van het WK voetbal te zijn, is dan ook niet hetzelfde land als nu. Destijds was Joe Biden president en het toernooi aan de gang is, is Donald Trump weer president. Dat de FIFA niks doet aan de acties van Trump zijn regering vindt Van de Vooren niet kunnen. Hij spreekt van ‘ongelofelijke lafheid’ en vindt dat de geloofwaardigheid van de organisatie nu écht weg is.
Ondanks alle gebeurtenissen rondom het evenement denk Van de Vooren niet dat het de ervaring van supporters zal belemmeren. “Vier jaar geleden was de enige vraag vanuit supporters of ze wel een biertje konden drinken. Dus ze zullen er vast geen last van hebben.”
Het kleinste land, de oudste trainer en het langste reizen. Het Nederlands getinte Curaçao wordt op hun eerste WK meteen uitgedaagd als ze zondag in Houston starten tegen favoriet Duitsland. Volgens oud-voetballer, tevens half-Nederlands, half-Curaçaos, Hedwiges Maduro is het toernooi nu al historisch.
“Het toernooi is eigenlijk al geslaagd, want ze staan op een WK”
Het record van oudste WK-coach ooit wisselt deze week razendsnel. Donderdag pakte de Belg Hugo Broos (74) het record met Zuid-Afrika, waarna de Tsjech Miroslav Koubek (74) het een wedstrijd later alweer overnam. Zondag claimt Dick Advocaat definitief de titel. De bondscoach van Curaçao is dan 78 jaar en 260 dagen oud. Hoewel Advocaat vaak riep te stoppen, verwacht Maduro dat hij gewoon blijft zitten: “Hij heeft nog genoeg energie en vindt het hartstikke leuk. Zolang hij fysiek door kan, blijft hij dit doen.”
Extra uitdaging
Het kleinste land ooit op een WK legt ook nog eens de meeste afstanden af. Met slechts 156.000 inwoners reist Curaçao vanuit hun basis in Florida meer dan 10.122 kilometer voor de drie groepsduels. Daarmee reizen zij van alle deelnemers het meest, ver boven landen als Oostenrijk en Engeland. Om de spelers te ontlasten, stelde Advocaat een ‘family plan’ op in het Marriott Hotel in Boca Raton, zodat de gezinnen mee konden reizen naar de Verenigde Staten.
Ey! Daily gebruikt cookies om informatie over je apparaat op te slaan en die informatie te analyseren. Door in te stemmen met deze technologieën kunnen wij onder andere zien welke content het meest wordt gelezen, wat voor apparaten onze lezers gebruiken, waar onze lezers vandaan komen, en hoe lang ze op onze website blijven. Wij gebruiken die informatie vervolgens om onze content en onze website te verbeteren. Als je geen toestemming geeft of je toestemming intrekt, kan dit een nadelige invloed hebben op bepaalde functies en mogelijkheden.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
