De zware onweersbuien van vorig weekend waren voorspeld in het oosten van het land, terwijl over heel Nederland onweer te zien was. Volgens zowel Jan Rozema van het KNMI als weerkundige Raymond Klaassen zijn onweersbuien in grote lijnen goed te voorspellen, maar blijft het lastig om nauwkeurig aan te geven waar en wanneer de zwaarste buien ontstaan.

Volgens Rozema wordt het voorspellen van onweersbuien niet moeilijker. Meteorologen kunnen goed aangeven wanneer de kans op onweer aanwezig is, maar de precieze locatie en het exacte tijdstip blijven lastig te voorspellen.

Klaassen sluit zich daarbij aan. Volgens hem kunnen meteorologen vaak al ruim van tevoren aangeven óf er die middag onweer zal ontstaan. De grootste uitdaging ligt in het bepalen of een bui precies boven een bepaalde plaats terechtkomt.

Hoe ontstaat onweer?

Uit het interview met meneer Klaassen blijkt dat onweer hoog in de atmosfeer ontstaat, waar de temperatuur onder het vriespunt komt. In onweerswolken ontstaan ijskristallen die door sterke luchtstromen voortdurend omhoog en omlaag bewegen. Door botsingen tussen deze ijsdeeltjes ontstaat elektrische lading.

Wanneer die lading groot genoeg wordt, ontlaadt deze zich in de vorm van bliksem. De meeste ontladingen blijven binnen de wolk zelf. De ontladingen die de grond bereiken, vormen de grootste risico’s en kunnen schade veroorzaken aan gebouwen of gevaar opleveren voor mensen.

Warm weer betekent niet automatisch onweer

De huidige warmte leidt niet automatisch tot onweersbuien. Volgens Klaassen zijn daarvoor ook voldoende vocht en wolkenvorming nodig. Wanneer de lucht droog is, ontstaan er geen wolken en dus ook geen onweersbuien.

Wanneer warmte en vocht samenkomen, kunnen onweersbuien zich juist gemakkelijker ontwikkelen. Rozema noemt deze periode daarom onweersgevoelig en geeft aan dat er ook aankomend weekend kans is op onweer.

Daarnaast stelt hij dat na een onweersbui evenveel kans bestaat op een nieuwe onweersbui.

Klimaatverandering zorgt voor intensere onweersbuien

Zowel Rozema als meneer Klaassen wijzen op de invloed van klimaatverandering. Volgens hen worden onweersbuien heviger naarmate het klimaat verder opwarmt.

Klaassen benadrukt daarbij dat niet vaststaat dat onweer vaker zal voorkomen. Wel neemt de intensiteit toe wanneer zich een onweersbui ontwikkelt.

Twee fietsen weghalen waarbij er bij één een telefoon in de fietstas zat. Daar wordt de heer Mullens van verdacht. De verdachte verblijft in een daklozenopvang, was niet aanwezig bij de zitting en zat op het moment van de behandeling vijftien dagen in voorlopige hechtenis. 

Volgens het Openbaar Ministerie (OM) nam de heer Mullens een zwarte damesfiets met een bruin mandje mee. Uit het dossier blijkt dat er ongeveer één uur zat tussen het moment waarop de fiets nog op zijn plek stond en het moment waarop deze bij de verdachte werd aangetroffen.

Kort na het incident werd een melding gedaan in de buurtpreventie-app, inclusief een foto van de fiets. Daarnaast heeft een familielid verklaard dat hij een geblondeerde man met de fiets heeft gezien.Ten aanzien van het eerste feit heeft de verdachte verklaard dat hij de fiets van een vriend heeft geleend. Daarmee betwist hij dat er sprake is van diefstal.

Verdachte claimt eigendom

Later op de dezelfde dag zou de verdachte opnieuw een fiets hebben weggenomen. Tussen het moment waarop de fiets nog werd gezien en het aantreffen bij de verdachte zat ongeveer drie uur.

Bij de aangifte bleek dat er ook een telefoon in de fietstas zat. Die bleek na diefstal uit de tas te zijn gehaald en in een prullenbak te zijn aangetroffen. De aangever van de verdachte wilde uiteindelijk geen schadevergoeding, de telefoon was volgens de aangever tien jaar oud. Ten aanzien van het tweede feit heeft de man verklaard dat het zijn eigen fiets was. 

Voldoende bewezen

Het Openbaar Ministerie stelt dat er voldoende bewijs is voor beide feiten. Op basis van de verklaringen, de melding in de buurtpreventie-app, de getuigenverklaring en het tijdsverloop acht het OM beide feiten wettig en overtuigend bewezen.

Volgens de Officier van Justitie versterken de korte tijdsintervallen – één uur en drie uur – de conclusie dat de fietsen wederrechtelijk zijn weggenomen.

De heer Mullens verscheen niet op de zitting. Zijn advocaat was wel aanwezig en voerde namens hem het woord. Uit zijn strafblad blijkt dat hij drie keer eerder is veroordeeld voor verkeersfeiten. Daarnaast is er eerder een ISD-maatregel opgelegd.

Een ISD-maatregel is bedoeld voor veelplegers en kan leiden tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders. De inrichting is bedoeld om gedragsverandering te stimuleren.

Onvoldoende bewezen      

De advocaat van de verdachte vraagt om vrijspraak van de verdachte. Hij legt daarbij uit dat de tijd tussen het weghalen van de fiets en het aantreffen van de fiets veel te lang is. Het exacte moment van weghalen is ook niet vastgelegd. 

De advocaat vraagt de rechtbank om matiging van de straf als meneer toch veroordeeld wordt. Het OM eist in deze zaak 30 dagen gevangenisstraf, met aftrek van vijftiendagen voorarrest.

Gevangenisstraf

Na behandeling van de zaak verliet de rechter kort de zaal om zich te beraden op de uitspraak. Ongeveer vijf minuten later werd de zaak hervat.

De rechtbank gaf aan zich te kunnen vinden in de argumenten van het Openbaar Ministerie en nam de eis volledig over. De rechter achtte, net als het OM, beide feiten wettig en overtuigend bewezen.

De heer Mullens werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van dertig dagen, met aftrek van vijftien dagen die hij reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht.

De recht vult aan dat een deel van de voorwaardelijke straffen ook worden toegepast. Hij moet daarvoor ook nog twee maanden gevangenisstraf uitzitten. Tot volgend jaar maart wordt er nog acht weken boven zijn hoofd gehouden.

Nederland streeft al jaren naar een inclusievere samenleving. Ervaart iedereen die inclusie daadwerkelijk zo? Uit onderzoek van het College voor de Rechten van de Mens blijkt dat één op de vier mensen met een beperking zegt het gevoel te hebben regelmatig niet als gelijke te worden behandeld in de samenleving. Het College heeft voor dit onderzoek ruim 1800 mensen met een beperking gesproken.  

Sinds 2016 geldt in Nederland het VN-verdrag handicap. Het doel van dit verdrag is het helpen, beschermen en waarborgen van de mensenrechten van mensen met een mentale of fysieke beperking. In het verdrag staat wat de overheid van plan is en wat zij moeten doen om dit te stimuleren en realiseren. 

Deze problematiek voor mensen met een beperking komt niet alleen voort uit toegankelijkheid of andere oplosbare situaties. Het zit hem voor vooral in de kleine dingen. Het onbegrip, buitensluiten en discrimineren blijft, wat erin resulteert dat veel mensen met een beperking kampen met een minderwaardigheidsgevoel in de samenleving. 

De kansen voor mensen met een beperking zijn namelijk nog vaak ondermaats. Dit gaat over hun kansen in het onderwijs, arbeidsmarkt of over het kunnen deelnemen aan vrije sociale activiteiten.  

Stichting Koraal 

Bij Stichting Koraal pakken ze het veelvoorkomende probleem aan. Clienten van deze zorg- en onderwijsorganisatie die een beperking hebben kunnen binnen deze stichting aan de slag op begeleide werkplekken. Een voorbeeld hiervan zoals bijvoorbeeld een dagbesteding.  

“Onder welke naam wil je dat ik je citeer?” Vraag in aan de cliënt. “Shark boy” is het antwoord. 

Shark Boy (pseudoniem) is een cliënt die woont én werkzaam is binnen Koraalgroep in Kerkrade. Shark Boy is 23 jaar maar heeft een verstandelijke beperking waardoor hij mentaal geschat wordt op het denkvermogen van een 4 tot 6-jarige. “Ik word vaak niet serieus genomen door mensen en dat maakt mij dan alleen maar bozer.” vertelt Shark Boy.  

Tijdens een interview op locatie in Kerkrade wordt er veel informatie gegeven over zijn huidige woonsituatie, zijn verleden met sociale ontmoetingsplaatsen en hoe hij zijn schooltraject heeft doorlopen. Uit het gesprek komt naar voren dat Shark Boy zich vaak onbegrepen heeft gevoeld en dat dit nog steeds regelmatig het geval is. Hij heeft tijdens zijn schooltijd te maken heeft gehad met zowel discriminatie als racisme, vaak verwijzend naar mijn verstandelijke beperking. “Nu werk ik in de keuken, ik mag koken onder leiding van begeleiders en heb soms inspraak over wat er moet gebeuren”.  

Het aanbieden van werkplekken voor clienten binnen zorginstellingen kan een belangrijke bijdrage bieden voor de client en hun gevoel van saamhorigheid. Ze blijven bezig, leren omgaan met verantwoordelijkheid en komen vooral zo in contact met anderen waardoor zij nieuwe mensen leren kennen. Dit versterkt hun eigenwaarde en heeft invloed op het verbeteren van hun zelfbeeld.