Van stille tocht tot protest. Afgelopen zondag liep Amsterdam vanuit het Amstelveld naar de Dam. Zij droegen een doek van 36 bij 6 meter met alle namen van de kinderen uit Gaza die zijn omgekomen tijdens de oorlog. Daarna sloten zij zich aan bij het protest op de Dam waar de stilte veranderde tot protest. Borden, sprekers en gezang was te zien en te horen op de Dam. Dit zijn de gezichten achter de stille tocht en het protest.
“In deze kapitalistische wereld willen mensen gewoon geld verdienen. Zowel het label, als misschien de nabestaanden,” zegt muziekjournalist Pay Williams. Een artiest kan zijn muziek achterlaten, maar niet altijd zijn laatste woord. Dit werd duidelijk na de release van Post Script, een nieuw album van de Britse band The Fall. Deze was opgebouwd uit oude zangopnames van de overleden frontman Mark E. Smith. Zijn verloofde noemde het onethisch en een cashgrab, het was volgens haar niet wat hij gewild had.
Dit is niet de eerste keer dat er commotie is rondom rechten en archiefmateriaal van een overleden artiest. Het is vanuit juridisch perspectief duidelijk naar wie de rechten gaan en wat die rechten zijn. Maar het blijft een ethisch vraagstuk waar veel discussie over is. “Ik vind dat de uitgesproken wens van de artiest voorop moet staan als het gaat over kunst”, zegt Williams. “Maar als dat niet specifiek vastgelegd is en mensen gaan ermee aan de haal om geld aan te verdienen, dan heb je dat helaas.”
Wat Williams zegt, klopt volgens Tobias Cohen Jehoram, hoogleraar intellectueel eigendomsrecht aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en advocaat bij De Brauw Blackstone Westbroek. Een artiest die nog leeft, kan mondeling en schriftelijk aangeven wat er met de muziek moet gebeuren. “Bij een overleden auteur komen we in het gebied van morele rechten.” Volgens Jehoram staat er in de wet niks over wensen van de auteur na zijn dood. Dit betekent dat degene die de auteursrechten erft, of om andere redenen houdt, in beginsel beslist. “In sommige buitenlanden wordt dit wel een schending van morele rechten gevonden, maar wie gaat er wat aan doen? Degene die de morele rechten heeft geërfd is gewoonlijk ook degene die de exploitatie-auteursrechten heeft geërfd”, stelt de hoogleraar.
Radboud Ribbert, advocaat en partner bij advocatenkantoor Greenberg Traurig, is al dertig jaar actief in de media- en entertainmentbranche. Hij vindt de mondelinge of schriftelijke verklaring over de wensen van de artiest belangrijk. “Die betekenis is groot, en dient gerespecteerd te worden.” Beide juristen geven aan dat morele rechten een postume release wel kunnen tegenhouden. “Morele rechten bieden bescherming tegen wijziging en verminking van het werk. Als je dus de morele rechten geërfd hebt, kun je je allicht verzetten tegen het uitbrengen in gewijzigde vorm”, zegt Jehoram.
Pay Williams ziet de discussie rondom Post Script als de perfecte aanleiding om muzikanten bewust te maken. Artiesten moeten volgens haar duidelijk vastleggen in hun testament of ze willen dat hun muziek wordt uitgebracht. En zo ja, hoe dat wordt uitgebracht. “Als dat niet is gedaan, en iemand overlijdt ineens, dan heb je een nalatenschap.” In het geval van Mark E. Smith hebben de mensen die het beheer over de muziek hebben er iets over te zeggen. “Maar niet zijn verloofde, wat natuurlijk verschrikkelijk is”, zegt Williams. “Ik vind dat dat meer waarde heeft. Vooral omdat die persoon weet wat er met de kunst bedoeld was.”
Volgens Jehoram kan het juridisch verschil maken of een postume release wordt gepresenteerd als een voltooid werk van de artiest, een onafgemaakt nummer of een productie waaraan anderen na het overlijden aanzienlijk aan hebben bijgedragen. “Voor een succesvol beroep op morele rechten moet er wel sprake zijn van aantasting van de eer en goede naam van de maker.” Ribbert stelt dat bijdragen van derden gelden als een bewerking. Deze bewerking kan volgens hem niet plaatsvinden zonder toestemming van de rechthebbenden.
“Na het overlijden komen de persoonlijkheidsrechten toe aan degene die bij testament is aangewezen, en indien die niet is aangewezen, aan de erfgenamen”, zegt Ribbert. “Die kunnen in beginsel optreden tegen sommige wijzigingen in het werk, of bij aantasting/verminking van het werk.” Deze rechthebbenden kunnen volgens de juristen in beginsel besluiten om de muziek uit te brengen. Ook als niet bekend is waarom de artiest deze tijdens zijn of haar leven niet heeft gepubliceerd.
Jehoram wijst erop dat artiesten hun wensen kunnen vastleggen en dat erfgenamen via de exploitatierechten kunnen proberen die wensen te respecteren. Ribbert benadrukt dat artiesten hun wensen over muziek in hun testament kunnen opnemen. Pay Williams vindt dat de muziekindustrie artiesten daar bewuster van moet maken. “Het gaat natuurlijk gewoon om je rechten, van jouw gemaakte creaties.”
Pfft, zo…een lange werkdag zit er weer op. En nu, lekker ontspannen. Iedereen heeft zo zijn rustmomentje nodig. De een doet het door lekker te gaan sporten, een andere gaat juist uit helpen bij de sportclub. En weer iemand anders ploft gewoon lekker neer op de bank. Deze keer kijken we mee met Anoek de Kok om te zien wat zij doet wanneer ze is uitgeklokt.
Van maandag tot en met donderdag zit Anoek meestal in de schoolbanken. In de avonden en weekenden werkt ze als shiftleider service bij Albert Heijn. Maar zodra het ringrijseizoen aanbreekt, komt er een andere bezigheid bij. Een wekker die om vier uur ’s ochtends afgaat, je paard eerst vlechten en versieren en dan proberen om door zoveel mogelijk ringen te steken met een grote lans. Voor Anoek de Kok (18) hoort het er allemaal bij. De studente bedrijfskunde aan de HZ in Vlissingen doet in haar vrije tijd aan ringrijden. Anoek doet niet mee voor de prijzen, maar vooral voor de sfeer en de gezelligheid. Toch heeft ze ook een ambitie: ooit wil ze dertig van de dertig ringen steken.
Ringrijden is een sport die al eeuwen lang gedaan wordt. Het eerste bewijs van ringrijden is een geschreven tekst uit het jaar 1687, bijna 340 jaar geleden dus. Een ringrijder zit op een ongezadeld paard dat in galop over de baan rent. In de hand heeft de ruiter een lans waarmee de ring gestoken moet worden. Die hangt halverwege in de baan in een ijzeren bus. De grootste ring is 38 millimeter en de kleinste 10 millimeter, ongeveer de breedte van de nagel van je pink. Tijdens de wedstrijd moet het paard versierd zijn en de ruiter moet de voorgeschreven wedstrijdkleding dragen.
De liefde voor paarden begon al toen Anoek klein was. Als meisje paste ze regelmatig op paarden. Later ging ze zelf paardrijden. Toen ze dertien werd, maakte ze kennis met ringrijden. Samen met twee vriendinnen mocht ze oefenen bij iemand van haar vereniging in Domburg. Op een braaf paard leerde ze de eerste kneepjes van de sport. Inmiddels is ringrijden een vaste hobby geworden. Wat Anoek vooral aanspreekt, is de sfeer. „Je kan het met iedereen gezellig hebben de hele dag”, vertelt ze. In haar dorp komen veel toeristen op de wedstrijden af. „Iedereen staat met veel spanning en interesse te kijken naar de wedstrijd. Dat vind ik wel echt geweldig.”
Hoewel gezelligheid vooropstaat, komt er bij ringrijden meer kijken dan alleen op een paard stappen en een ring proberen te spiezen. De ruiters rijden zonder zadel door een baan en moeten ondertussen hun evenwicht bewaren en hun arm zo stil mogelijk houden om de ring te steken. Daarvoor traint Anoek niet alleen op haar paard. In de zomer probeert ze ongeveer één keer per week te oefenen op het paard dat ze huurt. Daarnaast loopt ze meerdere avonden per week in de tuin om haar houding te trainen. „Als ik echt heel goed wil worden, moet ik blijven oefenen en oefenen!” Ook tijdens wedstrijden is concentratie belangrijk. Een gemiste ring kan frustrerend zijn, maar volgens Anoek moet je je daar niet door laten meeslepen. “Je moet rustig blijven en gewoon weer met dezelfde concentratie als daarvoor verder gaan.” En boos worden op het paard heeft volgens haar al helemaal geen zin. “Die kan er niks aan doen dat jij het ringetje niet steekt.”
Anoek’s mooiste herinnering aan ringrijden gaat terug naar haar allereerste wedstrijd. Binnen haar vereniging bestaat de traditie dat iedereen die voor het eerst meerijd na de middagpauze een snor van schoensmeer krijgen. Die snor mogen ze pas afvegen als ze daarna een ring steken. Voor Anoek was dat een spannend moment. Iedereen stond aan de kant mee te kijken. Toen het haar lukte om de ring te steken, barstte het publiek los in enthousiasme en applaus. „Dat was een heel mooi moment.” Het laat zien wat ze zo waardeert aan de sport: de gezamenlijke spanning, het aanmoedigen en het plezier wanneer iemand iets voor elkaar krijgt.
Aan ringrijden gaat ook de nodige voorbereiding vooraf. In de dagen voor een wedstrijd oefent Anoek extra en maakt ze de versieringen klaar. De avond voor de wedstrijd wordt de baan in het dorp opgebouwd. Daarna probeert ze op tijd naar bed te gaan, want de volgende ochtend wacht het vlechten en versieren van de paarden.
Dat vroege opstaan vindt ze misschien wel het moeilijkste. “Op sommige ochtenden ging mijn wekker wel eens om 4.00 uur”, vertelt ze. Toch heeft ze het er graag voor over. Ringrijden is voor haar een oude traditie die nog altijd leeft. Haar record staat op achttien gestoken ringen van de vierentwintig. Ooit hoopt ze een perfecte score neer te zetten: dertig van de dertig ringen. Volgend seizoen wil ze daar opnieuw een poging voor wagen. Tot die tijd blijft ze oefenen.
Stoptober is in volle gang. Dit jaar krijgen stoppers extra support van verschillende BN’ers om het stoppen met roken vol te houden. Hier komen niet alleen ex-rokers op af, maar ook fans. In deze reportage hoor je wat de BN’ers er zelf van vinden!
In Amsterdam kwamen mensen samen voor de stille tocht ‘Getuigen voor Gaza – Ieder kind heeft een naam’, georganiseerd door Amnesty International. Met de tocht vragen zij aandacht voor de kinderen in Gaza. We nemen je mee tijdens de tocht en laten zien hoe deelnemers op hun eigen manier stilstaan bij het leed dat de kinderen treft.
Wat denkt u: welk percentage van ons land is in gebruik voor landbouw? Met die vraag opende Mathijs Bouman onlangs zijn column ‘Landbouwland’ in het Financieel Dagblad. De antwoorden? Die zaten er gemiddeld flink naast. “Het is zoveel dat iedereen er altijd een beetje van schrikt.” En dat is niet het enige onderwerp waarbij Nederlanders flinke uitglijders maken.
De echte cijfers
Natuurmonumenten liet onderzoeken hoe Nederlanders aankijken tegen de grondverdeling in Nederland. Daar hoorde de inschatting van het percentage landbouwland ook bij. Het gemiddelde antwoord was 19%. Het echte percentage ligt daar ver vanaf. Ruim 60% van onze grond is landbouwland. Daarbij zitten we ook goed mis wanneer het om het percentage grond om op te wonen gaat. Dat schatten we in op 25%. Terwijl, als we binnen de bebouwde kom kijken, dat maar 6% is.
Voller dan in werkelijkheid
Grond genoeg voor Bouman om er een column aan te wijden. “De onderliggende reden is natuurlijk de hele stikstof- en ruimte discussie in Nederland. De vraag of we nog wel ruimte hebben om de energietransitie een plaats te geven, huizen te bouwen, en meer natuur te creëren” vertelt hij.
“Nederland voelt zich dan altijd heel vol en druk.” En dat dat vooroordeel dan lager uitvalt dan de werkelijkheid is, vindt Bouman dan niet zo gek. “Ik kan me goed voorstellen dat als mensen zich door het land bewegen continu vooral wegen en woonwijken en bedrijventerreinen zien. En je komt natuurlijk niet zo vaak in de binnenlanden van de Flevopolder.”
Een opvallend verschil
In veel gevallen wordt het dan een combinatie van ervaring en logica. “Als je er echt lang over nadenkt, is het ook wel weer heel logisch. Want ja, wat zou het anders zijn? Het is niet alsof we heel veel natuurgebieden hebben ofzo.” En dat is volgens hem ook zo wanneer je naar de kaart van Nederland kijkt. “Dan zie je ook wel dat niet alles stad is, dus dan is het ook logisch. Maar in eerste impuls, en dat is iets wat wel belangrijk is in meningsvorming bij mensen, is het een opvallend verschil tussen wat we denken en wat de echte cijfers zijn.”
Eerst feiten, dan keuzes
In zijn column kaart hij aan dat we de feiten moeten kennen voordat we voor een logische aanpassing kunnen kiezen. Daarmee gaat het dus iedereen wat aan. “Het is een onderwerp wat heel actueel blijft. Veel van onze economische problemen zijn anders dan in het verleden en hebben echt wel te maken met ruimte. Het is niet werkloosheid ofzo wat ons probleem is of hele hoge inflatie zoals een paar jaar geleden. Maar echt de vraag: waar zetten we wat?” aldus Bouman.
Daardoor vroegen wij ons af of deze cijfers een beetje representatief zijn voor de jongeren onder ons. En dus trokken we de straat op in Tilburg met dezelfde opdracht: doe eens een gok hoeveel procent van ons land, landbouwland is.
Ahold Delhaize heeft de IT-problemen die sinds gisteravond 21:00 zijn begonnen, nog steeds niet opgelost. Dat onder andere de Albert Heijn dit gaat voelen is volgens een teamleider van het magazijn in Tilburg wel duidelijk:‘’Dit gaat wel hele grote financiële gevolgen hebben.’’
Ondanks de storing zijn de winkels gewoon open. Ook de kassa’s doen het vooralsnog wel. Aangezien de productie in de magazijnen sinds gisteravond 21:00 stil ligt, zullen de schappen de komende dagen wel leeglopen, zegt een medewerker van de Albert Heijn XL in Tilburg.
Bonus
Doordat de server offline is gehaald kunnen consumenten geen gebruik meer maken van de app en de bonuskaart. Ook de scanners van de medewerkers zijn buiten gebruik. Om duidelijk te maken welke producten in de bonus zijn, knippen medewerkers nu de bonus deals uit de bonus folder en plaatsen dit bij de juiste producten. Deze bonus wordt bij de kassa gewoon verrekend. Persoonlijke voordelen uit de bonusbox kunnen nog niet verrekend worden. Om dit geld terug te krijgen, moeten consumenten de kassabon bewaren en pas inleveren zodra het probleem is verholpen.
Komende uren nog geen productie
Zondagavond zijn alle orderpickers van het magazijn in Tilburg aan het begin van hun shift om 23:00 meteen weer naar huis gestuurd, omdat ze hun werk niet konden doen. Het werk kan op z’n vroegst de komende nacht of misschien zelfs morgen pas weer worden hervat, zeggen medewerkers. Ahold Delhaize wil verdere vragen nog niet beantwoorden.
Dolfinarium in Harderwijk hoeft geen dwangsommen te betalen na beschuldigingen van onnatuurlijk dierengedrag bij shows. Ook vanwege (aanstaande) sluitingen van buitenlandse dolfinaria staat het park onder druk. Bij sluiting heeft Nederland geen plek voor het opvangen van de zeezoogdieren. Volgens Claudia Vinke, Universitair hoofddocent dierengeneeskunde op de Universiteit Utrecht, zit daar een probleem: “Deze dieren terug het wild in sturen is een no-go, dat gaat gewoon niet meer.”
“Er zijn mensen die in zo’n geval ervoor kiezen om de dieren laten inslapen, je kan ook kijken of je het dier een goed pensioen kan geven”, vertelt Annemarie van den Berg, walvis- en dolfijndeskundige. Voorheen, toen chimpansees nog als proefdier werden gebruikt, werd in 2020 vastgelegd dat ze met pensioen gingen. Overheden wereldwijd besloten te stoppen met medische en wetenschappelijke experimenten op deze mensenapen. In onder andere het speciale chimpanseecomplex van stichting AAP kregen de dieren ruime verblijven rijk aan voedsel. “Die chimpansees hebben nu een pensioen gekregen en die kan je niet terugzetten in de natuur”, vertelt Claudia Vinke. Echter schikt Nederland niet over soortgelijke opvanglocaties voor zeezoogdieren.
In 2015 kwam er een verbod op dieren in circusvoorstellingen. Het gevolg was dat circussen niet verder konden met dieren. Volgens Annemarie van den Berg leverde dit slechte omstandigheden op voor de dieren. “Circuseigenaren moesten een andere plek zoeken voor de dieren. Sommigen klopten aan bij opvangcentra, of ze besloten om dieren te verkopen aan landen waar ze wel nog mochten optreden.” Bij verkoop kwamen sommige dieren in landen terecht waar ze qua omstandigheden erop achteruit gingen. “Er ontstond een aanbod van grofweg 150 grote katachtigen. Er zijn in Europa slechts een paar opvangplekken voor grote katten. Die opvangcentra hebben plek voor ongeveer tientallen grote katten. Dan kan je niet al die dieren kwijt, er is geen ruimte voor”, vertelt Annemarie van den Berg. “Wat er nu dus gebeurt is dat er massaal wordt aangevallen op het houden van bepaalde dieren, waaronder dolfijnen, maar er ligt geen plan. Dus dieren die later mogelijk niet meer in dierenparken of in het wild kunnen, moeten worden opgevangen.”
Recent is het grootste dierenpark met dolfijnen in Europa gesloten, namelijk Marineland Antibes in Frankrijk. In België (Boudewijn Seapark), wil de regering dat het dolfinarium door een verbod uiterlijk in 2037 sluiten. “Ik dacht ook dat zoiets als met het circus, dat gaat nog jaren duren voor dolfinaria in Europa, maar het is twee voor twaalf, we zijn daar”, vertelt Annemarie van den Berg. Wat haar betreft is hetzelfde scenario mogelijk.
Nederland heeft geen opvanglocaties om alle dieren op te vangen als Dolfinarium gaat sluiten. “Voor het opvangen van de dieren is geen ruimte. De meest ideale ruimte die je kan herinrichten is dan Dolfinarium zelf. Dan moet er herinrichting komen en een andere doelstelling, en die doelstelling is niet publieksfunctie”, vertelt Claudia Vinke. Als er een nieuwe opvanglocatie gebouwd gaat worden, zit er volgens Annemarie van den Berg een flink prijskaartje aan vast. “Als je een nieuw verblijf wil ontwerpen en bouwen, dan praat je zo over 20-30 miljoen euro.” Bij een goede huisvesting voor zeezoogdieren moet je beschikken over filtersystemen in het water, het moet zout water zijn en het mag ook niet te gehorig zijn. “Maar aan de andere kant, dit is onze nalatenschap, wij hebben te maken met deze dieren. Wij moeten nu gaan kijken waar we gaan investeren in Europa zodat er nieuwe opvanglocaties komen”, vertelt Annemarie van den Berg.
De oorlog in Gaza blijft Benjamin Netanyahu politiek achtervolgen. De documentaire NAZA stelt opnieuw kritische vragen over de manier waarop Israël de oorlog voert en de gevolgen daarvan voor Palestijnse burgers. Toch verwacht politicoloog Robbert Woltering niet dat de film grote gevolgen zal hebben voor de verkiezingen.
“De film stelt kritische vragen bij de realiteit waarin Israëlische (militaire) autoriteiten regeren over Palestijnse mensenlevens, met grootschalig dodelijk gevolg”, zegt Woltering. Volgens hem worden die vragen echter maar door een klein deel van het Israëlische electoraat gesteld.
NAZA raakt aan een gevoelig punt
De documentaire richt zich op de manier waarop Israël de oorlog in Gaza voert en geeft daarbij een kritisch beeld van de keuzes van het Israëlische leger. Daarmee raakt NAZA aan een onderwerp dat Netanyahu al langer politiek achtervolgt: de vraag hoe Israël met Palestijnse burgers omgaat tijdens de oorlog. Toch betekent die kritiek volgens Woltering niet automatisch dat Netanyahu hierdoor stemmen verliest. “De antwoorden waar NAZA mee komt worden over het algemeen verworpen als onwaar of ‘ja het is wel waar maar het is prima zo, alleen moet de buitenwereld dat niet weten’.” Daarmee ziet Woltering een belangrijke grens aan de politieke invloed van de documentaire. De film kan volgens hem wel discussie veroorzaken, maar de vragen die NAZA stelt worden niet door een groot deel van het electoraat gebruikt om hun politieke keuze te bepalen.
Netanyahu heeft al langer een politiek probleem
Dat Netanyahu momenteel onder druk staat, heeft volgens Woltering bovendien een andere belangrijke oorzaak. Zijn positie wordt volgens hem vooral geraakt door de vraag of de aanval van Hamas op 7 oktober 2023 voorkomen had kunnen worden. “Netanyahu zit in de problemen omdat het erop lijkt dat hij de ramp van 7 oktober had kunnen voorkomen als hij had geluisterd naar de nogal indringende waarschuwingen van bevriende Arabische staten.” Daarmee verschuift de politieke discussie over Netanyahu volgens Woltering van de oorlog in Gaza naar de verantwoordelijkheid voor wat eraan voorafging. De vraag is niet alleen hoe Israël sindsdien oorlog voert, maar ook wat de Israëlische regering wist voordat Hamas op 7 oktober 2023 Israël aanviel.
Wat kan NAZA dan wel veranderen?
De politieke betekenis van NAZA zit volgens Woltering daarom vooral in het opnieuw agenderen van de behandeling van Palestijnen. De documentaire brengt de oorlog in Gaza opnieuw onder de aandacht en stelt vragen die volgens Woltering door een klein deel van het electoraat wel degelijk belangrijk worden gevonden. Maar een directe electorale verschuiving verwacht hij niet. “Ik denk niet dat het electoraal impact zal hebben.” NAZA kan daarmee wel het politieke debat over Netanyahu en Gaza verder aanwakkeren, zonder dat de documentaire volgens Woltering meteen bepaalt hoe Israëliërs stemmen.
Het Amerikaans leger heeft na aanwijzingen van president Trump minstens twaalf B1 bommenwerpers uit RAF basis Fairford weggehaald. Volgens hem was de keuze gebaseerd op een mogelijke drone-dreiging vanuit Iran. “Het toont kwetsbaarheid aan” zegt VS-deskundige Kenneth Manusama.
Verdachte situaties
Activiteiten rondom RAF-basis Fairford waren de afgelopen tijd aan de verdachte kant. Er werden namelijk vijf Britse mannen gearresteerd nadat drie verdachte bestelwagens in de richting van de luchtmachtbasis waren gezien. Dit leidde tot een grote politieoperatie. Er werd benzine in de busjes aangetroffen maar geen concrete explosieven. In London volgden nog twee andere arrestaties in verband met het incident. Inmiddels zijn de mannen weer vrijgelaten nadat ze uitgebreid ondervraagd waren door de politie.
Terugtrekkende beweging
“Ze zijn in ieder geval bang genoeg om terug te trekken” zegt Manusama. Deze beslissing laat volgens hem zien dat de Amerikanen wel wat kwetsbaar voor staan, vooral op het gebied van materieel. “Munitie raakt langzamerhand ook een beetje op” vertelt Manusama. “In de oorlog met Iran zijn ze meer kwijtgeraakt dan ze hadden verwacht”. Hij ziet ook dat de VS steeds meer een terugtrekkende beweging uit het Europese continent toont. “VS komt steeds meer alleen te staan op militair gebied”. Maar nu de B1’s weer thuis zijn betekent niet dat het gevoel van een dreiging weg is.
Alert
“Ze zullen nu wel meer alert zijn”, denkt Manusama. “Ze zullen ook meer handelen vanuit Amerikaans grondgebied”. Volgens hem zal het voor hen alleen maar logistiek ingewikkelder maken, zeker nu ze van plan zijn om na de midterm verkiezingen door te gaan met het aanvallen van Iran.
Ey! Daily. is het publicatieplatform van de studenten van Fontys Journalistiek Tilburg. Hier leren en publiceren we. Dat ey! daily. een leeromgeving is, betekent dat onze redacteuren, behalve mooie dingen, ook fouten mogen maken. In de journalistiek is de integriteit van het archief belangrijk. Verzoeken om daar wijzigingen in aan te brengen, worden daarom niet standaard gehonoreerd. Omdat ey! daily. een leeromgeving is, kunnen producties echter fouten bevatten, of na verloop van tijd hun relevantie verliezen. In specifieke gevallen is wijziging of verwijdering van artikelen daarom mogelijk. Wilt u dat een bepaald artikel gewijzigd of verwijderd wordt? Mail dan naar eydaily@fontys.nl. Een team van experts beoordeelt of uw verzoek wordt gehonoreerd.
© 2026 ey! daily.