Home Blog Pagina 2

Van politieke samenwerking tot vriendschap: de duo’s van de Tweede Kamer

Koosje Masselink
-
0
Van politieke samenwerking tot vriendschap: de duo’s van de Tweede Kamer

“Plat gezegd: met meer sta je sterker.” Volgens politicoloog Rick van Well zit achter opvallende politieke duo’s meer dan alleen een goede persoonlijke klik. In een versnipperd politiek landschap kunnen politici en partijen elkaar strategisch versterken. Toch krijgen die samenwerkingen veel minder aandacht dan de ruzies in Den Haag. Van Hans Wiegel en Fred van der Spek tot Jesse Klaver en Rob Jetten: door de jaren heen zijn er opvallende duo’s ontstaan tussen politici die elkaar opzoeken, ondanks hun soms grote politieke verschillen. Sommige duo’s delen vooral een vriendschap, andere zoeken elkaar juist op omdat ze samen politiek sterker staan.

Hans Wiegel en Fred van der Spek

Wiegel was in de jaren zeventig en tachtig een van de bekendste gezichten van de VVD. Hij werd op zijn dertigste fractievoorzitter van de partij en groeide uit tot een van de belangrijkste rechtse politici van zijn tijd.

Zijn politieke tegenpool Fred van der Spek zat namens de linkse PSP in de Tweede Kamer. In de Kamer stonden de twee regelmatig tegenover elkaar, maar buiten het debat konden ze het opvallend goed vinden. Na lange Kamerdebatten bracht Wiegel Van der Spek soms met de auto naar huis. Onderweg praatten ze honderduit en hadden ze volgens Wiegel veel plezier.

Het duo laat zien dat politieke verschillen een persoonlijke band niet in de weg hoeven te staan. Volgens Van Well kunnen contacten buiten de eigen partij juist nuttig zijn. “Met meer sta je sterker”, zegt hij. Zeker in een versnipperd parlement kan het helpen om medestanders te vinden buiten de eigen fractie.

DEN HAAG – VVD-Kamerlid Pieter Duisenberg (L) en GroenLinks-Kamerlid Jesse Klaver tijdens de behandeling van het wetsvoorstel sociaal leenstelsel in de masterfase. ANP MARTIJN BEEKMAN

Jesse Klaver en Pieter Duisenberg

Ruim dertig jaar later ontstond opnieuw een opvallende band tussen links en rechts. GroenLinks-leider Jesse Klaver en VVD’er Pieter Duisenberg hadden politiek gezien weinig gemeen, maar konden het persoonlijk goed met elkaar vinden.

Klaver noemde Duisenberg in 2017 zelfs zijn beste vriend bij een andere politieke partij. Hij maakte daarbij duidelijk dat hij weinig met de standpunten van de VVD had, maar dat de samenwerking met Duisenberg goed verliep.

Het duo laat zien dat samenwerken niet betekent dat partijen het op alle punten eens moeten zijn. Volgens Van Well kan een samenwerking juist interessant zijn als partijen daardoor meer voor elkaar krijgen. Daar staat wel iets tegenover: “Het zoeken naar een partner is altijd een balanceeract.”

DEN HAAG – Jesse Klaver (PRO) schudt minister-president Rob Jetten de hand op de eerste dag van de Algemene Politieke Beschouwingen. De Tweede Kamer bespreekt de begroting die het kabinet presenteerde op Prinsjesdag. REMKO DE WAAL / ANP

Jesse Klaver en Rob Jetten

Bij Jesse Klaver bleef het niet bij één politieke vriendschap. Ook met D66’er Rob Jetten ontstond een opvallend duo. De twee kennen elkaar al langer uit de jongerenpolitiek en trokken de afgelopen jaren regelmatig samen op.

Hun vriendschap kreeg op sociale media zelfs een eigen naam: Resse.  Foto’s en filmpjes van de twee samen werden wereldwijd gedeeld, waardoor hun persoonlijke band bijna een onderdeel van hun politieke imago werd.

Maar achter zo’n goede verstandhouding kan ook een politiek voordeel zitten. GroenLinks en D66 zoeken elkaar regelmatig op. Voor partijen kan het volgens Van Well aantrekkelijk zijn om een partner te vinden waarmee ze gezamenlijk meer invloed kunnen uitoefenen.

Tegelijkertijd moeten partijen volgens hem oppassen dat ze zichzelf niet verliezen in die samenwerking. Wie meer voor elkaar wil krijgen, moet soms ook iets van de eigen politieke ruimte inleveren.

DEN HAAG – Jesse Klaver (PRO) en Laurens Dassen (Volt) op de eerste dag van de Algemene Politieke Beschouwingen. De Tweede Kamer bespreekt de begroting die het kabinet presenteerde op Prinsjesdag. REMKO DE WAAL / ANP

Jesse Klaver en Laurens Dassen

Nog een duo waarin Klaver een rol speelt is Laurens Dassen van Volt. De twee zoeken elkaar regelmatig op bij politieke onderwerpen en werken op verschillende dossiers samen.

Voor een kleinere partij als Volt kan dat extra belangrijk zijn. Door samen te werken met grotere fracties kan een partij meer invloed krijgen dan wanneer ze alles alleen probeert te bereiken. “Met meer sta je sterker”, zegt Van Well.

Maar samenwerking blijft volgens hem een kwestie van geven en nemen. Een kleinere partij kan relevanter worden, maar loopt tegelijkertijd het risico dat haar eigen profiel minder duidelijk wordt.

DEN HAAG – Joost Eerdmans (JA21) en Chris Stoffer (SGP) staan de pers te woord voorafgaand aan een videocall met premier Rob Jetten en minister Eelco Heinen (Financiën). Het kabinet sprak met verschillende oppositiepartijen over de begrotingsplannen. REMKO DE WAAL / ANP

Chris Stoffer en Joost Eerdmans

Ook aan de rechterkant van de Tweede Kamer zoeken partijen elkaar op. SGP-leider Chris Stoffer en JA21-leider Joost Eerdmans trokken in 2026 samen op tijdens de onderhandelingen over de begroting.

Voor beide partijen kan samenwerking voordelen hebben. Door gezamenlijk te onderhandelen staan ze sterker tegenover grotere partijen en kunnen ze proberen meer van hun eigen wensen binnen te halen.

Maar juist hier komt de balanceeract waar Van Well over spreekt naar voren. Partijen moeten bepalen welke punten ze samen naar voren brengen en welke ruimte ze houden voor hun eigen standpunten. Te veel toegeven kan er uiteindelijk voor zorgen dat een partij haar eigen profiel minder duidelijk neerzet.

DEN HAAG – Ruben Brekelmans, demissionair minister van Defensie en Vincent Karremans, demissionair minister van Economische Zaken voorafgaand aan de ministerraad op het ministerie van Algemene Zaken. Het kabinet komt elke week bijeen om te vergaderen in de ministerraad. ANP KOEN VAN WEEL

Ruben Brekelmans en Vincent Karremans

Sommige politieke duo’s zijn inmiddels zo hecht dat ze er een eigen podcast van hebben. VVD’ers Ruben Brekelmans en Vincent Karremans maken samen de podcast De BroMans, waarin ze praten over hun werk en leven in de politiek.

De twee vertelden daarin ook dat voormalig premier Dick Schoof ervoor zorgde dat ze tijdens vergaderingen niet naast elkaar mochten zitten. Kennelijk was één duo in de Kamer al gezellig genoeg zonder dat ze elkaar ook nog eens naast zich hadden.

Bij Brekelmans en Karremans loopt de persoonlijke band daarmee opvallend zichtbaar door in hun politieke leven. Waar andere duo’s vooral in de wandelgangen of tijdens onderhandelingen ontstaan, maken zij van hun vriendschap zelfs een podcast.

Waarom horen we hier zo weinig over?

Toch krijgen dit soort samenwerkingen volgens Van Well minder aandacht dan politieke ruzies. “Meestal zie je dat het conflict meer aandacht krijgt dan samenwerking”, zegt hij.

Dat kan volgens hem een vertekend beeld van de politiek opleveren. Kamerleden kunnen elkaar tijdens een debat fel bestrijden en op een ander moment toch gezamenlijk een voorstel steunen. “Mensen denken dat alle wetsvoorstellen weggestemd worden, maar vaak steunt de oppositie best veel.”

Volgens Van Well wordt samenwerking daardoor “systematisch onderschat door de bevolking”. De politieke bromance is dus niet alleen een leuk verhaal voor een foto. Achter de duo’s zit een politiek systeem waarin partijen elkaar nodig hebben om invloed uit te oefenen. Soms ontstaat dat vanuit een persoonlijke klik, soms vanuit een gezamenlijk politiek belang. En soms begint het gewoon met twee politici die blijkbaar niet naast elkaar mogen zitten.

AI verandert onze kijk op muziek

Lara Setz
-
0
AI verandert onze kijk op muziek

Taylor Swift heeft nieuwe nummers uitgebracht, maar op TikTok komt er vooral kritiek. Luisteraars vinden de nummers op elkaar lijken en vragen zich zelfs af of er AI bij is gebruikt. Maar hoe herken je AI in muziek eigenlijk? En wat doet de opkomst van AI met de manier waarop we naar muziek luisteren? In deze aflevering van Onderdruk spreken we met Jan Baars over de invloed van AI op de muziekwereld.

Voor sommige deelnemers van de Singelloop Utrecht gaat het om meer dan alleen rennen: ‘Ik ren tegen kanker’ 

Nora Taildeman
-
0
Voor sommige deelnemers van de Singelloop Utrecht gaat het om meer dan alleen rennen: ‘Ik ren tegen kanker’ 

‘We zijn er om hun verhaal aan te horen, een hart onder de riem te steken en ze vooral ook heel erg te bedanken voor het geld dat ze voor ons ophalen.’  Dido Ooms de project- en eventmanager van KWF Kankerbestrijding staat tijdens de Singelloop in Utrecht in de KWF-tent met haar collega’s. KWF is het goede van de Singelloop. Er is deze dag 240.000 euro opgehaald voor KWF. ‘Het is echt een heel mooi bedrag.’  

Tussen de hardloopbaan en het podium met luide muziek staat een kleine rode tent. Van verschillende kanten hoor je feestende muziek zoals Engelbewaarder voor een goede sfeer. Mensen vieren met een biertje in de hand en een medaille om hun nek dat ze de finish hebben gehaald. Los daarvan hebben de mensen die voor KWF rennen vaak een persoonlijke reden. ‘We maken best wel veel mee dat mensen hier toch even hun verhaal kwijt willen en ook wel echt veel emotie laten zien’, vertelt Dido Ooms.  

Persoonlijke motivatie 

Laura staat met een rood shirt van Ren Tegen Kanker en wat drinken de hardloopwedstrijd na te bespreken met haar vrienden en collega’s. Voor haar was de Singelloop meer dan alleen een hardloopwedstrijd. ‘Mijn vader is overleden aan kanker, mijn moeder heeft kanker gehad en zelf kom ik net uit een kankertraject. Deze run was een beetje een aparte reis voor mezelf.’  Laura vertelt dat haar motivatie vooral komt uit het gemis van haar familie. ‘Daarnaast wilde ik een mooi bedrag ophalen, zodat andere mensen hopelijk wel kunnen blijven leven.’ 

Naast rennen ook geld ophalen

Dido Ooms vertelt dat dit minder is dan er vorig jaar is opgehaald, maar toen zat er nog een extra afstand bij, de halve marathon. Dat was vorig jaar voor een jubileumeditie. Via KWF kan je een gratis ticket krijgen, maar dan moet je minstens 500 euro ophalen. Dat schrikt veel mensen af waardoor ze een do-it-yourself pagina aanmaken. Hierbij haal je je eigen ticket, maar haal je nog steeds geld op voor KWF. Volgens Dido Ooms haal je het bedrag van 500 euro makkelijker op dan je denkt. ‘Het grootste percentage komt toch elke keer wel over die 500 euro heen.’ Het hoogste bedrag dat dit keer is opgehaald door een deelnemer lag rond de 7.000 euro. ‘Het zijn gewoon waanzinnigen bedragen.’ 

Radiohead gitarist Ed O’Brien intrigeert met een experimentele show

Koen Schreuders
-
0
Radiohead gitarist Ed O’Brien intrigeert met een experimentele show

Het zal even wennen zijn geweest voor de achtenvijftig-jarige muzikant Ed O’Brien. Die nog geen jaar geleden met zijn band Radiohead twintig uitverkochte shows voor twintigduizend man per concert door heel Europa speelde. Maar deze keer staat O’Brien voor een driekwart-uitverkocht Carré, met een capaciteit van zo’n 1700 plaatsen. Dit voor de eerste show in Nederland en van zijn solo-tour naar aanleiding van het in mei uitgebrachte album Blue Morpho. 


Na een kort rondje in het prachtige Koninklijk Theater Carré nemen we plaats op een stoel met nét iets te weinig beenruimte op het balkon. En na zo’n twintig keer op te hebben gestaan voor een voorbijganger die de stoel aan onze linkerhand had, stroomt de zaal langzaam maar zeker vol. Er valt geen leeftijdsgroep aan te koppelen, zeventien- tot zeventigjarigen vullen de Amsterdamse zaal. Genoeg van hen hebben een Radiohead shirt, trui of pet uit de garderobe getrokken. Het is duidelijk waar O’Brien zijn bekendheid vandaan heeft. Nadat iets over acht de lichten dimmen, start het voorprogramma.

Geïmproviseerde schoolband-jam

Een voorprogramma dat voor een aantal verbaasde gezichten zorgt. Wie van Radiohead houdt, is een stukje experimentele muziek wel gewend. Maar dit voorprogramma tilt de term ‘experimenteel’ wel even naar een iets ander niveau. De leadzangeres ESKA stelt vooraf wat het idee van hun mini-setlist zal zijn. “Wij gaan het nieuws voor jullie zingen. Mijn bandleden weten niet wat ik ga zingen en ook niet wat zij gaan spelen. We gaan gewoon geluid maken.”

ESKA pakt een artikel van The Guardian op haar laptop en begint met zingen. Wanneer ze start met “there’s a war going on” heb ik nog het idee dat hier een statement plaatsvindt. Maar het nummer gaat over lange rijen voor een patatje met truffelmayonaise bij Fabel Friet. De twee andere bandleden spelen in op de zang van ESKA met verschillende riffs op de bas- en elektrische gitaar. De rest van het voorprogramma heeft dezelfde insteek. Er volgt een nummer over vlinders en een nummer waar ESKA alleen de getallen ‘one’ en ‘zero’ herhaalt. Ik hoor verschillende geluiden over dit voorprogramma, aan mijn rechterhand hoor ik ‘het lijkt wel een schoolbandje.’ Maar online lees ik na de show ook veel positieve reacties over dit experiment.

Blue Morpho in een eigen jasje

Na een pauze van ongeveer twintig minuten dimmen de lichten voor een tweede keer. En weer is daar zangeres ESKA, die van het voorprogramma, even denk ik dat ik in de maling wordt genomen. Dan wordt duidelijk dat de bandleden van het voorprogramma ook meespelen in het concert van O’Brien. De show wordt geopend met de interlude van Blue Morpho, ‘Thin Places’, na deze rustige opening komt O’Brien het podium op. Luid applaus klinkt wanneer hij voet zet achter de microfoon die op Nederlandse hoogte staat afgesteld. Het rustige wordt doorgezet met een simplistische uitvoering van de album-opener ‘Incantations’. O’Brien klinkt zuiver en precies hetzelfde als op het album.

Alle lichten op het podium gaan uit en de zesvoudige band die O’Brien ondersteunt is compleet. Hij groet en bedankt het publiek en begint het nummer ‘Teachers’, opgevolgd door het, voor het publiek onbekende, ‘Single File’. Een nummer met een opbouw tot een geweldige climax waar lead-gitarist Dave Okumu de aandacht pakt met een indrukwekkende solo. O’Brien richt zich na de laatste klap van het applaus tot het publiek en stelt dat dit nummer het album net niet gehaald zou hebben. Hij lijkt zich zelf ook af te vragen waarom niet.

Dromerige imperfecties

Niet alles verloopt perfect. De zuiverheid van O’Brien’s stem is soms wankel en klinkt wat zoekend. Zeker in de titel-track ‘Blue Morpho’ zitten de harmonieën van O’Brien en achtergrondvocalist ESKA elkaar een beetje in de weg. Desondanks is het verre van vals. Er worden niet alleen nummers van het recente album gespeeld. Ook de songs van zijn debuutalbum Earth komen voorbij. Na het de rustige folk-nummer ‘Cloak Of The Night’ krijgt ‘Incantations’ een tweede kans. Ditmaal in de volledige uitvoering met drums, percussie en verschillende gitaren die de dromerige art rock op zijn mooist laat klinken.

Voor de laatste twee nummers vraagt O’Brien het publiek te gaan staan. “It’s good to shake it off.” En na het dansbare ‘Brasil’, waar de invloed van Braziliaanse muziek duidelijk hoorbaar is bedankt O’Brien het publiek voorafgaand aan het laatste nummer. Wat, toepasselijk genoeg, ‘Obrigado’ heet. En als een nummer een concert geweldig afsluit, was dat ‘Obrigado’. Alle kwaliteiten van de bandleden komen samen, geweldige drums in combinatie met een wederom fascinerend klinkende gitaarsolo. O’Brien stapt bij de climax weg van de microfoon en speelt een melodieuze riff die perfect aansluit bij de chaos van de laatste paar minuten. ESKA maakt een vocale sneer naar alle verbaasde blikken tijdens het voorprogramma met zang zoals die in ‘The Great Gig In The Sky’ van Pink Floyd. Langzaam maar zeker bouwt de climax zich af, de gitaren worden afgedaan en de drummers kruipen achter hun toestel vandaan. Na een staande ovatie van het publiek verlaat de band het podium. Zij mogen zich opmaken voor hun volgende concert in het hart van Milaan op 6 oktober. Amsterdam keert huiswaarts. 

Extinction Rebellion maakt van luchtalarm klimaatalarm

Babette Schuring en Lisanne Abrahams
-
0
Extinction Rebellion maakt van luchtalarm klimaatalarm

Tijdens het maandelijkse luchtalarm demonstreert Extinction Rebellion voor het klimaat. Ze hopen dat mensen op deze manier bewust worden van de klimaatcrisis. Dit doen ze op verschillende plekken in het land. Ook in Tilburg kwamen mensen bij elkaar.

Nieuwste Tom Cruise film “Digger” is een flop, maar is de film echt zo slecht?

Hugo Leenaars
-
0
Nieuwste Tom Cruise film “Digger” is een flop, maar is de film echt zo slecht?

“Digger” is de nieuwste film in de bioscoop en gaat over olietycoon Digger Rockwell, wiens oliebedrijf voor een natuurramp in Groenland zorgt, waardoor Amsterdam onder water kan komen te liggen. Daarom gaat Digger op een missie om zich te ontdoen van de schuld rondom dit incident en te kijken of hij toch eventueel de wereld kan redden. De film is geregisseerd door Alejandro González Iñárritu en heeft Tom Cruise, John Goodman, Riz Ahmed, Jesse Plemons en Sandra Hüller in de hoofdrollen.

Filmfanaten keken ontzettend uit naar deze film en dat had twee redenen. De eerste reden is dat dit de nieuwste film is van de Mexicaanse regisseur Alejandro González Iñárritu. Hij won twee keer de Oscar voor beste regisseur (“Birdman” en “The Revenant”) en dit is zijn eerste film sinds 2022. Maar de voornaamste reden is omdat dit de nieuwste film is van Tom Cruise en dit de eerste keer in lange tijd is dat Cruise zijn status als acteur die actiefilms doet, verlaat. Hij is onherkenbaar. Hij draagt een dikmaakpak en gezichtsprotheses, waardoor hij er eindelijk als zijn leeftijd uitziet (64). Daarnaast praat hij met een Texaans accent.

Hoge verwachtingen

De trailers zorgden voor hoge verwachtingen. Maar helaas leek het er voor filmfanaten op dat die verwachtingen toch niet werden waargemaakt. Recensies voor de film waren nogal slecht toen de film uitkwam en het publiek lijkt ook geen fan van de film te zijn. De film is financieel namelijk nogal een flop. Maar is de film dan daadwerkelijk ook zo slecht?

Om het over de film te hebben, is nogal moeilijk zonder spoilers te benoemen. Want, spoilers: na 30 minuten zit er een plottwist in de film, waardoor de film eigenlijk een hele andere film wordt. Je kunt alle trailers kijken voor de film en je zult nooit kunnen raden wat de plottwist is. Sterker nog, de helft van de beelden die je in de trailers ziet, zit niet in de film. Ik zal eerst proberen alles te vertellen zonder spoilers.

Goed Acteerwerk

Laten we beginnen bij het begin: Tom Cruise. Het is de reden waarom mensen naar de film gaan en het meest interessante in de film. Hij is ontzettend goed in de film. Er zit een specifieke scène in de film, met een monoloog van ongeveer 15 minuten, waarin Cruise ononderbroken heel de westerse maatschappij aanvalt en vertelt wie de schuldigen zijn voor het einde van de wereld. Andere mensen die goed in de film zijn, zijn John Goodman, die de president van de Verenigde Staten speelt, die kontkanker heeft en er heilig van overtuigd is dat de oplossing tegen zijn kanker is om Rusland te bombarderen.

Riz Ahmed speelt een milieuwetenschapper voor Digger zijn bedrijf. Hij probeert schreeuwend, schoppend en slaand aan te geven dat de wereld niet te redden valt en heeft één hele grappige scène waarin hij dronken is. Jesse Plemons heeft ook één hele goede scène, waarop ik inhoudelijk nog niet zal ingaan in verband met spoilers. Andere benoemingswaardigheden zijn dat de sets er heel uniek uitzien en dat het camerawerk goed is.

Spoilers

Goed, dan nu de spoilers. Je bent gewaarschuwd! De film gaat helemaal niet over het einde van de wereld. De film gaat over een toneelstuk. Wat de trailers laten zien en de eerste dertig minuten zijn, is waar het toneelstuk “Fossil Fools” over gaat. De film zelf gaat over acteur Curtis Markson, die ontzettend nerveus en onzeker is over het toneelstuk. Het gaat heel erg in op satires. Het belang daarvan en of het daadwerkelijk wel nut heeft binnen onze maatschappij. Ja, het klopt: een satire over satires. Er is namelijk nog een tweede plottwist, waarin wordt onthuld dat het toneelstuk zich in de toekomst afspeelt en dat het verhaal uit het toneelstuk 25 jaar geleden is gebeurd.

Hierdoor kijkt de film naar de rol van satire en komedies binnen een maatschappij waar eigenlijk niet meer veel valt te lachen. En ook naar de invloed van kunst en entertainment binnen die maatschappij, of eigenlijk het gebrek daaraan. De film komt uiteindelijk tot de conclusie dat het wel degelijk een rol heeft, al is het maar dat mensen iets meer kunnen lachen om de situatie en er even niet meer aan hoeven te denken.

Daarnaast kijkt de film ook naar de rol van machtsfiguren binnen de maatschappij. Hierin speelt het karakter van Jesse Plemons een grote rol, die het neefje van de echte Digger is en het toneelstuk financiert. Het toneelstuk zelf gaat namelijk over hoe Digger eigenlijk het narratief probeert te controleren. Jesse Plemons’ karakter, Kenny, doet dat door middel van het financieren van een toneelstuk dat zijn oom belachelijk maakt en daarmee probeert er beter uit te zien dan Digger.

Rommelig?

Als het allemaal een beetje rommelig klinkt, dan heb je daar gelijk in. De film gaat van het ene naar het andere onderwerp en spreekt zichzelf ook vaak tegen. Daarnaast haat de film zichzelf ook heel erg. Sommige momenten zijn totaal niet grappig, maar dat is juist de bedoeling, omdat de film dan niet heel veel later ook zegt dat dit totaal niet grappig is. Het zorgt er ook voor dat je soms met je ogen naar plekken binnen je hoofd rolt die je nog niet eerder hebt gezien. Maar ondanks dat is de film toch heel goed.

Op het einde weet namelijk alles heel mooi samen te komen en is het dan eindelijk duidelijk waar je de afgelopen twee uur naar hebt zitten kijken. Zeker in de tweede helft van de film zitten eigenlijk alle hoogtepunten van de film, omdat de film eindelijk een film is en niet een raadsel van mysteries over wat er allemaal daadwerkelijk aan de hand is. Terugkijkend zijn er dan nog steeds een paar momenten die misschien iets beter geschreven hadden kunnen worden en er is ook een subplot met de dochter van Curtis waarvan je zou denken dat het belangrijk zou zijn, maar het is eigenlijk altijd iets extra’s om de nervositeit van Curtis alleen maar toe te laten nemen.

Oftewel, Digger is een ontzettend bijzondere en rare film. Het kan soms vermoeiend zijn hoe erg de film soms het slimste jongetje van de klas probeert te zijn. Maar dankzij Tom Cruise’ acteerwerk, een reeks aan hele goede scènes in de tweede helft van de film en uiteindelijk ook een sterk einde, is de film wat mij betreft toch veel beter dan de meeste mensen zeggen dat hij is. En dus is het zeker de moeite waard om in de bioscoop te kijken. Er is een kleine kans dat je ooit nog een film zoals deze zult zien. (Eindcijfer: 8/10)

Vrouwenrugby komt steeds meer op: meisje in een team van jongens?

Mackenzie Peeters
-
0
Vrouwenrugby komt steeds meer op: meisje in een team van jongens?

Rugby is in Nederland een kleine sport, maar het is wel steeds meer opkomend. Volgens Rugby-Factsheet.pdf is de sport tussen 2013 en 2022 met 63% gegroeid en blijft nog steeds groeien. Ook vrouwenrugby is steeds populairder, maar ervaren vrouwen in de sport dan nog seksisme?

Rugby

Rugby is eigenlijk altijd al een sport geweest die door mannen gedomineerd wordt en vrij agressief is. Het is een full-contact sport. Hierbij zijn dan bijvoorbeeld tackles en scrums een groot deel van het spel. Isis Natar is 18 jaar en speelt rugby bij de Wallaby’s in Venlo. Zij heeft ook een paar jaar in een team vol jongens gespeeld.

Meisje in een jongensteam

Isis vertelt over de tijd die zij in een jongensteam heeft gespeeld. Ze was het enige meisje in het team. Ze vertelt dat ze niet in een meidenteam speelde, omdat dit er bij haar rugbyclub voor de jeugd niet was. Daarom ging ze bij het jongensteam. Ze heeft daar ongeveer 5 of 6 jaar gespeeld. Ze vertelt dat ze allerlei posities speelde, maar vooral scrumhalf. Zelf vond ze het leuk om met het jongensteam te spelen: “Ik ben zelf ook niet een meisje-meisje, dus het klikte allemaal goed.” Ze vertelt dat ze hele leuke teams heeft gehad daar, en dat het altijd gezellig was. Ze zegt dat de jongens in haar geval niet anders met haar omgingen.

Fysiek zwaarder in een jongensteam?

Het is volgens Isis wel zo, hoe ouder je wordt in een jongensteam, hoe meer verschil je merkt, waardoor het fysiek moeilijker is bij te houden. “Het testosteron gaat natuurlijk omhoog, dus dat is natuurlijk wel fysiek zwaar”

Ongelijkheid?

Isis vertelt dat ze zelf nooit echt seksisme of andere nare dingen heeft meegemaakt als meisje in een jongensteam. “Ik heb dit wel gehoord van andere meiden. Ik deed ook girls rugby days. Dat is zodat de meiden samen kunnen spelen want daar is geen klasse voor. Dan hebben we alsnog die connectie met andere meiden die ook rugby spelen. Die hadden wel vaker het gevoel dat ze echt anders behandeld werden, vooral door de jongens uit hun team. Zij kregen dan geen bal gepast, of ze konden geen connectie vinden. Zij werden echt gezien als tweede rang spelers omdat ze meisjes waren.” Ze vertelt ook dat er problemen waren met vrouwelijke spelers die zelfs uit het jongensteam werden gepest.

Kleiner verschil

Isis denkt dat de sport sowieso nu nog steeds door mannen wordt gedomineerd. “Het is niet zo dat ik het gevoel heb dat het verschil tussen mannen en vrouwenrugby kleiner wordt. Wél is er steeds meer aandacht voor de vrouwenrugby. Er zit wel wat vooruitgang in, maar niet zo veel als wat ik zou hopen.”

Een droom realiteit maken: hoe kleine artiesten groot worden

Nienke van Leest en Tijn Schulte
-
0
Een droom realiteit maken: hoe kleine artiesten groot worden

In deze podcast wordt er uitgelegd hoe kleine artiesten groot kunnen worden. Hoe ga je van je eigen zolderkamer naar de grootste festivals? Nienke van Leest en Tijn Schulte vertellen hoe dit mogelijk is.

NAZA-documentaire zet kijker aan het denken 

Jasmijn Kemp
-
0
NAZA-documentaire zet kijker aan het denken 

De Israëlische filmmakers Yuval Abraham en Rachel Szor kregen een staande ovatie van 25 minuten na de eerste vertoning van hun documentaire. In de documentaire vertellen Israëlische militaire over hun handelingen in Gaza. De naam NAZA wat ‘nevenschade’ betekent geeft meteen de toon van de documentaire aan. “Wat deze documentaire anders maakt is dat het niet over Gaza gaat maar over Israël. Israëlische militairen verklaren.” Sander van Hoorn, voormalig midden oosten correspondent NOS. 

Geen nieuwe informatie 

In de documentaire vertellen 24 onherkenbare Israëlische militairen en medewerkers van de inlichtingendienst wat zij doen in Gaza. Dat doen de filmmakers s ‘nachts op een dak in de Israëlische stad Tel Aviv. De informatie die in de documentaire wordt gedeeld is echter niet helemaal nieuw. Een groot deel van de informatie is al eerder naar buiten gekomen door onder anderen het onderzoek van de Israëlisch-Palestijnse magazine +972 waar Yuval Abraham voor werkt. Ook de Britse kranten The Guardian en The New York Times schreven over hoe Israël gebruik maakt van AI-systemen zoals Lavender gebruikt om Hamas-leden op te sporen. “De informatie was eigenlijk al bekend. Ook dat de zwaarte van het doelwit bepaalt hoeveel burgerslachtoffers (nevenschade) erbij geaccepteerd wordt wisten wij ook al. Wat echt nieuw is, is de georganiseerdheid van de aanvallen.” verteld Sander van Hoorn. 

Betrouwbaarheid  

De documentaire wordt in Venetië goed ontvangen en krijgt een staande ovatie van 25 minuten. Toch heeft Van Hoorn, vanuit zijn ervaring als journalist, enkele kanttekeningen bij de film.“Het is geen journaalitem, maar een documentaire. Daar heb je andere manieren van vertellen voor.” Van Hoorn spreekt Hebreeuws en merkt op dat sommige vertalingen naar het Nederlands volgens hem niet volledig kloppen.“Er wordt een militair aan het woord gelaten die zegt dat een bepaald woord ‘afspreken’ of ‘ontmoeten met vrienden’ betekent. In de vertaling wordt echter gezegd dat hij uitgaat met vrienden. Vervolgens hebben ze daar beelden achter gezet van mensen die een café binnenlopen en een dansje doen. Daarmee suggereer je dus dat hij iets heel anders bedoelt. Daar vond ik journalistiek iets van.”

Daarnaast geeft Van Hoorn aan dat de documentaire vanuit één perspectief wordt verteld en dat er geen wederhoor is toegepast. De vraag is volgens hem vooral of dat in dit geval nodig was. “Het ergste vond ik het moment waarop iemand beweert dat er bij één aanval vijfhonderd slachtoffers aan nevenschade werden geaccepteerd. Dan vind ik dat je dat als documentairemaker, en zeker als journalist, had moeten dubbelchecken of een reactie van het leger had moeten opvragen.” Ondanks zijn journalistieke kanttekeningen vindt Van Hoorn dat de documentaire zijn doel heeft bereikt. Volgens hem kan de film in grote lijnen als betrouwbaar worden beschouwd. 

Bedreigingen 

De Israëlische makers van de documentaire worden niet alleen geroemd. In Israël zijn veel mensen boos en worden de makers bedreigd. De Israëlische premier wil de documentairemakers hun nationaliteit afnemen. Extreemrechts activisten stonden voor de huizen van Yuval Abraham en Rachel Szor en riepen dat ze opgehangen moeten worden. De filmmakers zijn daarom ondergedoken. NAZA is vanaf nu te zien in Nederlandse bioscopen. Begin november is de documentaire ook online te bekijken.  

Grootste ‘sportainment’ centrum van Europa opent haar deuren in Nederland

Merijn Diks en Sam Halmans
-
0
Grootste ‘sportainment’ centrum van Europa opent haar deuren in Nederland

Voetballen, hockeyen, paardrijden en zelfs parachutespringen. Dat kan binnenkort in Nieuwegein. Daar opent SparkX, een nieuw sportainmentcentrum waar sport en technologie samenkomen. Bezoekers kunnen er verschillende sporten uitproberen. Van virtueel skiën tot een potje voetbal. Alles draait om bewegen en plezier.

123...443Pagina 2 van 443