Wendy (31) zit voor de tweede keer tijdens haar studie in een burn-out. Angstklachten en ADHD spelen al haar hele leven een rol, maar de burn-out weet telkens weer de kop op te steken. Ze vertelt open over de momenten dat alles te veel werd en hoe dat haar leven bepaalt.

“Er was een moment waarop ik de vaatwasser wilde uitruimen, maar dat kostte me al te veel energie. Ik voelde me emotioneel zwaar. Bij een Disneyfilm kon ik letterlijk huilen van verdriet. Ik was boos op mezelf omdat dingen niet lukten, terwijl ik altijd gewend was alles te doen. Ik besefte dat ik hulp nodig had.”

Vroege uitdagingen

Al op jonge leeftijd worstelde Wendy met angstklachten. “Toen ik veertien of vijftien was, kwam ik voor het eerst in therapie.” Die begeleiding hielp haar, maar zorgde wel voor vertraging op school. Ze behaalde haar vmbo-diploma later dan leeftijdsgenoten en startte pas in 2016, op haar 22^ste, met de mbo-opleiding Paardensport en Houderij, die drie jaar duurde.

Niet gemaakt voor het klaslokaal

Wendy voelde zich thuis op de opleiding paardensport, maar fysiek naar school is een uitdaging. “Ik merkte altijd al dat het voor mij zwaar was om in een klaslokaal te zitten. Het geluid van anderen en alle indrukken waren vaak te veel. Gelukkig kon ik veel thuis doen en mijn schoolwerk op mijn eigen tempo afronden. Uiteindelijk heb ik de opleiding succesvol afgerond.”

Coronatijd en ADHD

Daarna vervolgde ze haar studieloopbaan met de opleiding journalistiek. Deze startte in 2020 tijdens de coronaperiode, toen de meeste lessen online waren. “Dat werkte voor mij eigenlijk heel fijn. Een dag op school eindigt bij mij vaak met hoofdpijn door alle prikkels: licht, geluid, gesprekken.” Achter die overprikkeling zat echter meer. Tijdens een traject bij ADHD-centraal kreeg ze de diagnose ADHD. “Bij vrouwen komt dit vaak pas later aan het licht, maar voor mij verklaarde het veel. Ik begreep ineens waar mijn moeheid en overprikkeling vandaan kwamen.”

Bergafwaarts na de pandemie

Toen de coronapandemie tot een einde kwam, moest Wendy weer een weg zien te vinden in haar dagelijks leven, dit bleek een grotere uitdaging dan gedacht. “Het tweede jaar begon en ook al waren er nog coronaperiodes met gemiste weken, het terugkeren naar volle klassikale lessen van vijf dagen per week was zwaar.” Tegelijk startte ze haar stage: “Ik reisde twee keer per week van Den Bosch naar de Achterhoek, twee treinen en een bus, en werkte in een omgeving vol achtergrondgeluid. Dat was zwaar. Bovendien overleed mijn oudtante aan corona, wat emotioneel een flinke klap was.”

Langzaam voelde Wendy zichzelf achteruitgaan. Het was een opstapeling van alles wat uiteindelijk leidde tot een burn-out. “De combinatie van stage, werk, verlies van mijn oudtante en de druk van school zorgde ervoor dat ik steeds minder uit mijn handen kreeg. Zelfs simpele taken zoals de vaatwasser uitruimen waren al te veel. Ik voelde me compleet geveld, alsof ik een marathon had gelopen.”

Emotioneel aan de grond

Nog even dendert Wendy door: vijf avonden in de week werken en elke dag naar school. Al snel merkt ze dat ze haar limiet heeft bereikt: “Mijn energie raakte uitgeput. Hoe langer ik sliep, hoe vermoeider ik werd. Het voelde alsof mijn dagelijkse batterij van honderd procent constant maar dertig procent had. Alles wat ik normaal kon doen, lukte niet meer. Dat was het moment dat het echt duidelijk werd: ik zat thuis, kon niks meer uit handen krijgen en mijn gemoedstoestand was negatief.”

Bewijsdrang en acceptatie

Niet veel later neemt Wendy contact op met school. “Altijd doorgaan was mijn gewoonte, omdat ik mezelf wilde bewijzen dat ik het HBO aankon. Mijn mentor adviseerde me rust te nemen en alleen te doen wat haalbaar was.” Uiteindelijk wordt professionele hulp onvermijdelijk. “Ik had altijd al veel therapie gehad, maar nu belde ik de huisarts. Die koppelde me aan een praktijkondersteuner, een ontzettend lief en begripvol mens. Zij begeleidde me en bevestigde wat ik al voelde: ik zat in een burn-out. Ze legde uit dat ik lange tijd over mijn grenzen heen was gegaan en dat ik mijn ritme moest aanpassen om dit vol te houden.”

Met vallen en opstaan

Wendy probeert haar dagen nu zo rustig mogelijk te houden, maar zelfs kleine taken kosten haar veel energie. Een paar Vinted-pakketjes versturen of boodschappen doen kan al genoeg zijn om studeren onmogelijk te maken. “Als ik één ding doe, is dat eigenlijk genoeg voor een hele dag.” Ze probeert goed naar haar lichaam te luisteren, maar de balans tussen rust en dingen gedaan krijgen blijft lastig. Ondertussen werkt ze vijf avonden per week om rond te komen, al geeft haar lichaam vaak aan dat het te veel is.

Aan-en uitknop

Begeleiding krijgt ze alleen van haar praktijkondersteuner. “Ik mis iemand die me echt door dit proces heen helpt.” Ze wil graag weer opbouwen, maar hoe dat moet, weet ze nog niet. “Het is nog steeds zoeken. Je hebt gewoon geen aan-en uitknop, dat maakt het zo lastig.” Wendy weet nog niet precies hoe ze haar energie weer volledig wil opbouwen, maar elke dag kleine stappen zetten geeft haar hoop dat ze langzaam haar leven weer op de rails kan krijgen.