Indy (24) werkt als shiftleider bij de Albert Heijn en volgt de opleiding journalistiek. Haar studententijd verloopt naar haar idee goed, tot ze wordt teruggeroepen door haar lichaam. Als Indy bezig is met een van haar diensten bij de supermarkt, valt haar linkeroog dicht. Eerst dacht ze aan een migraineaanval, iets wat ze vaker had meegemaakt. Maar bij de huisarts kwam de echte oorzaak aan het licht: het was een burn-out.
Indy is een sociaal dier; altijd bij voor een drankje, feestje of afspreken met vriendinnen. “Als mijn vrienden me appten, dan wisten ze eigenlijk dat ik altijd wel mee zou gaan, wat de planning ook was.” Thuis vervult Indy de rol van het ‘voorbeeldkind’. “Ik ben altijd al wel verantwoordelijk en zelfstandig. Mijn ouders hadden daarom ook zoiets van: Indy kan dat wel.” Toch merkt ze langzaam dat ze zonder rust de balans niet kan houden
Tijdens corona, in 2020, begint Indy aan de opleiding journalistiek. De eerste jaren verlopen soepel: ze haalt haar vakken en hoeft zelden te herkansen. Natuurlijk gaat niet alles moeiteloos. “Ik denk gewoon een beetje de standaard studenten-struggles,” vertelt ze.
Stage in Amsterdam
In september 2023 verandert haar ritme wanneer ze start met een stage in Amsterdam. Vanuit Tilburg reist ze dagelijks heen-en-weer. “Ik ging om half zeven de deur uit en als ik geluk had, was ik om half acht avonds thuis.” Haar week zit volgepropt: drie dagen kantoor, één dag thuiswerken en in de weekenden staat ze in de winkel. “Mijn hele week was eigenlijk gewoon bezet.”
In het nieuwe ritme van de stage, gecombineerd met een bijbaan was het moeilijk om rustmomenten in te bouwen. Toch merkt Indy pas na afloop, wanneer de structuur wegvalt, dat er onrust ontstaat. “Ik weet niet zo goed wat ik moet met de tijd die ik nu heb.”
De eerste barsten
Langzaam maar zeker voelt Indy zichzelf veranderen. De dingen die haar eerder energie gaven, doen dat nu niet meer. Zo was sporten haar uitlaatklep, maar voelt dat steeds meer als een ‘moetje’.
Op haar werk merken collega’s op dat het niet goed met haar gaat. “Jij ziet dingen over het hoofd die je normaal helemaal niet over het hoofd ziet.” Ook mensen om haar heen merken het. “Ik heb af en toe het idee dat jij wel naast me zit, maar er gebeurt gewoon niks. Alsof je niet thuis bent.”
Toch wijst ze de gedachte aan een serieus probleem weg. Gewoon doorgaan, want het afstuderen begint.
Lichaam op de rem
Het kantelpunt komt onverwacht op de winkelvloer. “Ik was op werk en mijn oog valt in één keer dicht.” In eerste instantie denkt ze aan een migraineaanval, iets wat ze vaker heeft meegemaakt. Voor de zekerheid gaat ze naar de huisarts en wordt doorverwezen naar de neuroloog.
Neurologisch blijkt er niets mis, maar de vragenlijst die ze moet invullen confronteert haar met de harde realiteit. “Het waren vragen als: ‘Vind ik de dingen die ik leuk vond nog steeds leuk?’” Terwijl ze de lijst invult, valt het kwartje. “En toen dacht ik ineens: kut. Het is niet alleen een migraineaanval.”
Bij de praktijkondersteuner probeert ze te achterhalen waar het vandaan komt. In eerste instantie denkt ze zelf aan een depressie. “Toen zei hij: ‘Echt een depressie zou ik het niet noemen, maar je zit wel gewoon in een burn-out.’” Ze schrikt van zijn woorden. “Shit. Oké. Dat is iets waarvan ik zeg, dat zou mij nou niet overkomen.”
‘Mam, ik kap ermee’
Na deze diagnose probeert ze door te gaan alsof er niets aan de hand is, maar bij haar coaches op school breekt ze. “Ik kan het niet. Er gaat iets niet goed.” Al snel volgen de tranen en Indy besluit haar ouders te bellen. “Mam, ik kap ermee, ik kan het niet.”
De vermoeidheid neemt het over. “Ik merkte ook gewoon dat ik moe was. Echt heel moe.”
Rust afdwingen en zelfkritiek
Voor het eerst besluit Indy écht te luisteren naar haar lichaam, hoe onnatuurlijk dat ook voelt. “Op een gegeven moment moest ik als een soort peuter tussen de middag gaan slapen.”
Acceptatie en leren grenzen stellen blijken het moeilijkst. “Ik denk toch vooral een stukje accepteren dat het niet goed gaat. Dat ik nee moest zeggen en afspraken moest afzeggen. Dat voelde voor mij heel gek.” Tegelijkertijd is Indy streng voor zichzelf: zelfs in momenten van rust voelt ze zich schuldig. “Zelfs als ik rust nam, voelde ik geen ontspanning; zolang school niet lukte, voelde alles wat ik deed als verkeerd. ‘Je mag geen leuke dingen doen.’”
Leren leven op een andere manier
Langzaam ontstaat er een nieuw ritme. Ze start met Back on Track, een begeleidingstraject voor studenten die vastlopen, waar ze leert plannen, structuur aan te brengen en haar motivatie terug te vinden. “Woensdagmiddag, dan is mijn rustmoment. Ook heb ik minimaal drie momenten in de week waarop ik tijd voor mezelf neem,” vertelt ze.
In het traject ontdekt Indy ook haar kwetsbaarheden: faalangst, perfectionisme en hoog sensitiviteit. Deze inzichten verklaren veel voor haar en helpen haar zichzelf beter te begrijpen.
Neem jezelf serieus
Ondanks dat burn-out voor Indy nog geen volledig afgesloten hoofdstuk is, weet ze één ding zeker: “Ik heb wel met mezelf afgesproken, die diepe daal, dat wil ik nooit meer.”
Indy hoopt dat haar verhaal anderen eerder laat stilstaan dan zij deed. Zoek iemand om mee te praten, ook als je twijfelt of het “erg genoeg” is. Ga naar de huisarts als het nodig voelt. “En bovenal: neem jezelf serieus.”
